حدیث دربارهگرايش به ستمگر
عنه صلى الله عليه و آله: مَن مَشى إلى سُلطانٍ جائِرٍ طَوعا مِن ذاتِ نَفسِهِ تَمَلُّقاً إلَيهِ بِلِقائِهِ وَالتَّسليمِ عَلَيهِ، خاضَ نارَ جَهَنَّمَ بِقَدرِ خُطاهُ إلى أن يَرجِعَ مِن عِندِهِ إلى مَنزِلِهِ. فَإِن مالَ إلى هَواهُ أو شَدَّ عَلى عَضُدِهِ، لَم يَحلُل بِهِ مِنَ اللّهِ لَعنَةٌ إلّا كانَ عَلَيهِ مِثلُها، ولَم يُعَذَّب فِي النّارِ بِنَوعٍ مِنَ العَذابِ إلّا عُذِّبَ بِمِثلِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس داوطلبانه و از پيش خود نزد سلطان ستمگرى برود و نزد او زبان به چاپلوسى بگشايد و بر او سلام گويد، به شمار گامهايى كه براى رفتن [به سوى آن سلطان] تا هنگام باز گشتن به خانهاش بر داشته، در آتش جهنّم فرو خواهد رفت، و اگر به دلخواه او گرايد يا به او كمك كند، همانند هر لعنتى كه از جانب خداوند شامل حال آن سلطان شود، دامن او را نيز مىگيرد و هر نوع عذابى كه آن سلطان در آتش داشته باشد، او نيز به چون آن، گرفتار مىآيد.
۱.كنز العمّال: ج 6 ص 85 ح 14954 نقلاً عن الديلمي عن أبي الدرداء.