حدیث دربارهبرگشتن از دين

الإمام عليّ عليه ‏السلام: وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ! لَتُفَرَّقَنَّ هذِهِ الاُمَّةُ عَلى ثَلاثٍ وسَبعينَ فِرقَةً، كُلُّها فِي النّارِ إلّا فِرقَةً: «وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ» فَهذِهِ الَّتي تَنجو مِن هذِهِ الاُمَّةِ. ۱

امام على عليه ‏السلام: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اين امّت به هفتاد و سه فرقه پراكنده مى‏شوند كه همه آنها در آتش اند، مگر يك فرقه: «و از كسانى كه آفريديم، امّتى هستند كه به حق، هدايت مى‏كنند و به حق، داورى مى‏نمايند» . اين همان فرقه نجات‏يافته اين امّت است.

۱.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 43 ح 122 عن ابن الصهبان البكري، مجمع البيان: ج 4 ص 773، بحار الأنوار: ج 28 ص 6 ح 8.

کلیدواژه‌ها دوزخ برگشتن از دین آنچه به دخول دوزخ می انجامد

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز رستاخيز، دسته‏اى از يارانم نزد من مى‏آيند؛ امّا آنها را از حوض [كوثر] دور مى‏كنند. من مى‏گويم: پروردگارا! آنها ياران من‏اند. خدا مى‏فرمايد: «تو نمى‏دانى كه پس از تو آنها چه كردند. آنها به عقب باز گشتند».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، مردانى را از حوض خود دور خواهم كرد، همچنان كه شتر بيگانه را از آبگير دور مى‏كنند.

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو حازم ـ : سهل بن سعد گفت: پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «من پيشرو واژه «فَرَط» كه در حديث آمده، به معناى كسى است كه پيش از ديگران به سرچشمه مى‏رسد تا دَلوها را آماده كند، حوضچه‏ها را گرد كند و آنها را آب بنوشاند؛ آن كه پيش از قوم مى‏رود تا اسباب آبخور را درست كند. شما در كنار حوض [ـِ كوثر]هستم. كسى كه [از آن] بنوشد، ديگر هرگز تشنه نخواهد شد. مردمانى بر من وارد مى‏شوند كه هم من آنها را مى‏شناسم و هم آنها مرا مى‏شناسند. سپس ميان من و آنان مانعى ايجاد مى‏شود». نعمان بن ابى عيّاش [اين حديث را] از من شنيد و گفت: اين گونه از سهل شنيدى؟ گفتم: آرى. گفت: گواهى مى‏دهم كه از ابو سعيد خُدرى [نيز همين را]شنيدم؛ ولى اين عبارت را نيز مى‏افزود [كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در ادامه فرموده است]: «پس من مى‏گويم: [پروردگارا!] آنان از [امّت] من‏اند. در جواب گفته مى‏شود: "تو نمى‏دانى كه پس از تو، چه‏ها كردند" و من مى‏گويم: نابود باد، نابود باد آن كه پس از من، [آيين و سنّتم را] دگرگون ساخت!».

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو هريره، از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ : خواب بودم كه گروهى را [در عالم رؤيا] ديدم و آنها را شناختم. ناگاه مردى از بين من و آنها بيرون آمد و گفت: بياييد. گفتم: به كجا؟ گفت: به خدا سوگند به سوى آتش. گفتم: مگر چه كرده‏اند؟ گفت: آنان پس از تو، به قهقرا [و آيين جاهلى خويش] باز گشتند. سپس گروهى ديگر آمدند و آنها را هم شناختم. پس مردى از ميان من و آنان بيرون آمد و گفت: بياييد. گفتم: به كجا؟ گفت: به خدا سوگند به سوى آتش. گفتم: مگر چه كرده‏اند؟ گفت: آنان، پس از تو، به قهقرا باز گشتند. پس، فكر نمى‏كنم كه از ايشان كسى نجات يابد، مگر به اندازه شترهاى بى‏چوپان [و از رمه و قافله مانده]. يعنى: شمار اندكى از آنان، از دوزخ مى‏رهند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به راستى كه «لا إله إلّا اللّه‏»، شعارى بزرگ و ارجمند در نزد خداى عز و جلاست. هر كه آن را با اخلاص بگويد، شايسته بهشت مى‏شود و هر كه به دروغ [و نه از صميم دل] بگويد، مال و جانش مصون مى‏ماند؛ ولى فرجامش آتش است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه در دنيا دورو داشته باشد، در روز رستاخيز، دو زبان از جنس آتش خواهد داشت.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: كسى كه در دنيا داراى دو زبان باشد، خداوند در روز رستاخيز برايش دو زبان از آتش قرار مى‏دهد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز قيامت، دورو، در حالى [به محشر] مى‏آيد كه يك زبان از پس گردنش آويزان است و زبانى ديگر از جلوى او، و هر دو [زبانش]چنان شعله‏ورند كه به تمام بدنش زبانه مى‏كشند. سپس در باره او گفته مى‏شود: «اين، كسى است كه در دنيا دورو و دوزبان بود. او بدين گونه در روز رستاخيز شناخته مى‏شود».