حدیث دربارهخروش جهنّم
الإمام الباقر عليه السلام ـ في بَيانِ صِفَةِ عَذابِ الكافِرينَ يَومَ القِيامَةِ ـ : فَمِن ضيقِ مَنازِلِهِم عَلَيهِم، ومِن ريحِها وشِدَّةِ سَوادِها، وزَفيرِها وشَهيقِها وتَغَيُّظِها ونَتنِهَا، اسودَّ
وُجوهُهُم وعَظُمَت ديدانُهُم. ۱
امام باقر عليه السلام ـ در بيان چگونگى عذاب كافران در روز رستاخيز ـ : از تنگىِ جايگاههايشان، از بوى [تعفّن] آن جا، از شدّت سياهىاش، و از فرياد و خروش و خشم سختگيرانه و بوى گند آن جايگاهها، چهرههايشان سياه مىگردد
و كِرمهايشان [كه در قبر يا در جهنّم، او را مىخورند] بزرگ مىشود.
ر. ك: ص 159 (آمدن جنّهم) و ص 113 (فصل چهارم: ياد جهنّم / فرياد خواهى از آتش).
۱.الاختصاص: ص 362 عن جابر بن يزيد الجعفي، بحارالأنوار: ج 8 ص 321 ح 99.