حدیث دربارهپناه جستن به خدا از آتش

عنه عليه ‏السلام: اللّهُمَّ ارفَع ظَنّي صاعِدا، ولا تُطمِع فِيَّ عَدُوّا ولا حاسِدا، وَاحفَظني قائِما وقاعِدا ويَقظانا وراقِدا، اللّهُمَّ اغفِر لي وَارحَمني وَاهدِني سَبيلَكَ الأَقوَمَ، وقِني حَرَّ جَهَنَّمَ. ۱

امام باقر عليه ‏السلام: بار خدايا! گمان مرا بالا بِبَر، ۲ طمع هيچ دشمنى و حسودى را بر من مَيَنگيز و مرا، ايستاده باشم يا نشسته، بيدار باشم يا خفته، [در همه حال]محافظت فرما. بار خدايا! مرا بيامرز و بر من رحم آور، به درست‏ترين راهت راه‏نمايى‏ام كن، و از گرماى جهنّم نگاهم دار.

۱.الكافي: ج 2 ص 585 ح 21، مصباح المتهجّد: ص 271 ح 381 من دون إسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم ‏السلام نحوه، بحار الأنوار: ج 89 ص 297 ح 8.

۲.يعنى: حسن ظنّى را كه به تو و رحمت و آمرزش تو دارم، به درگاهت بالا ببر و آن را بپذير.

کلیدواژه‌ها دوزخ تشویق به یاد کردن از جهنم و پناه بردن از آن به خدا پناه جستن به خدا از آتش

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: از عذاب قبر و از عذاب دوزخ، به خدا پناه ببريد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند، تعجّب مى‏كند از درخواستْ كننده‏اى كه غير بهشت را درخواست مى‏كند، و از عطا كننده‏اى كه براى غير خدا عطا مى‏كند، و از پناه برنده‏اى كه از غير آتش، [به خدا] پناه مى‏برد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به خدا پناه مى‏برم از حال و روز دوزخيان.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به خدا پناه مى‏برم از آتش. واى بر اهل آتش!

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: بار خدايا! من از نادارى و از وسوسه سينه و از پراكندگى كار و از عذاب آتش، به تو پناه مى‏برم.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ بنده‏اى نيست كه روزى هفت مرتبه بگويد: «از خدا بهشت را درخواست مى‏كنم و از آتش به او پناه مى‏برم»، مگر آن كه آتش مى‏گويد: اى پروردگار من! او را از من، در پناه خود بگير.

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فراوان مى‏فرمود: خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگاه دار.

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو هريره ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله اين دعا را فراوان مى‏خواند: بار خدايا! به تو پناه مى‏برم از عذاب قبر، و از عذاب آتش، و از فتنه زندگى و مرگ، و از فتنه مسيح دجّال. او را به اين خاطر «مسيح» گفته‏اند كه در سراسر كره خاك، بجز مكّه و مدينه، سفر (مسح / سياحت) و در همه جا فتنه و اضلال مى‏كند و «دجّال» نيز به معناى فريبكار و دروغ پرداز است.