حدیث دربارهجاودانگى بهشتيان

عنه صلى الله عليه و آله:كُلُّ نَِعيمٍ زائِلٌ إِلّا نَعِيمَ أَهلِ الجَنَّةِ، وَكُلُّ هَمٍّ مُنقَطِعٌ إِلّا هُمَّ أَهلِ النّارِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر نعمتى زايل شدنى است، مگر نعمت اهل بهشت، و هر اندوهى به سر آمدنى است، جز اندوه اهل دوزخ.

۱.كنز العمّال: ج 14 ص 473 ح 39314 نقلاً عن ابن لآل و ج 15 ص 799 ح 43170 نقلاً عن ابن أبي الدنيا وابن عساكر كلاهما عن أنس و ج 6 ص 597 ح 17047 نقلاً عن النرسي في قضاء الحوائج عن ابن عمر عن الإمام عليّ عليه السلام.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نظام بهشت جاودانگی بهشتیان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر به اهل دوزخ گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در آتش خواهيد ماند، از آن خوش حال مى شوند، و اگر به اهل بهشت گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در بهشت، ماندگار خواهيد بود، اندوهگين مى شوند؛ امّا جاودانگى براى آنها رقم خورده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن گاه كه بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ وارد مى شوند، خداى متعال مى فرمايد: «اى اهل بهشت! شما در زمين [دنيا]، چند سال درنگ داشتيد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه خوب تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! رحمت و خشنودى و بهشت را كسب كرديد. جاويدان و ابدى، در آن بمانيد». سپس به اهل دوزخ مى فرمايد: «شما چند سال در زمين، درنگ كرديد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه بد تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! خشم و نافرمانى و آتش مرا كسب كرديد. جاودانه در آن بمانيد».

امام على عليه السلام:هر چيز آخرت، جاويدان و ماندنى است.

امام على عليه السلام:دنيا موقّت است. آخرت، ابدى است.

امام على عليه السلام:وارد شوندگان به بهشت، تا ابد در نعمت اند.

امام على عليه السلام:وارد شونده به بهشت، از نعمت هاى جاويدان، برخوردار است.

امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته اند، گروه گروه به سوى بهشت، سوق داده مى شوند» ـ: نه عذابى در كار است و نه عتابى. از آتش، دور داشته شده اند و در سراى بهشت، آرام گرفته اند و به اين خانه و كاشانه خرسندند. اينان، كسانى هستند كه كردارهايشان در دنيا، پاك و چشمانشان گريان بوده و شب هايشان از خاكسارى نمودن و آمرزشى خواهى [در پيشگاه خدا]، روز بوده و روزهايشان از تنهايى و بريدن [از خلق]، شب بوده است. از اين روى، خداوند، بهشت را كاشانه آنان و جزاى اعمالشان را پاداش [خود]، قرار داد و بدينها سزاوارترين بودند و شايسته آن بودند، در مُلكى مانا، و نعمتى پايا.

امام على عليه السلامـ در توصيف اهل بهشت ـ: آن گاه به جانب نگهبانان بهشت مى روند و آنان مى گويند: «سلام بر شما! خوش آمديد! به بهشت، جاودانه وارد شويد» . سپس فرزندان به ديدارشان مى آيند و بر گِردشان مى چرخند، آن گونه كه مردم دنيا بر گرد عزيزى مى چرخند. فرزندان مى گويند: «بشارت باد تو را به كرامتى كه خدا برايت آماده ساخته است!». آن گاه پسركى از ميان آن فرزندان، به حورى اى از همسرانِ او مى گويد: «فلانى آمده است» و نام او را كه در دنيا به آن خوانده مى شده است، مى برد. آن حورى مى گويد: تو خود، او را ديدى؟ مى گويد: آرى، خودم ديدمش. حورى، شادى كنان مى دود و بر درگاه بهشت مى ايستد. چون [آن بهشتى] به منزل خود مى رسد، چشمش به قسمتى از پى ساختمانش مى افتد. سنگ هايى از مرواريد را مى بيند كه روى آن، مرواريدهاى سبز و زرد و سرخ، از هر رنگ، قرار گرفته است. سپس سرش را بلند مى كند و سقف آن را مى بيند كه چون برق مى درخشد، و اگر نبود كه خداى متعال، مقدّر كرده است كه [در بهشت،] درد و رنجى نباشد، [از برق آن،] كور مى شد. آن گاه پايين را مى نگرد و همسرانش «وقدح هايى نهاده و بالش هايى پهلوى هم چيده و فرش هايى زربفت گسترده» را مى بيند. به آن نعمت ها مى نگرد و سپس بر تختى از تخت هايش تكيه مى زند و مى گويد: «ستايش، خدايى را كه ما را به اين، ره نمون شد و اگر خدا ره نمونمان نمى شد، ما خود، هدايت نمى شديم.» . در اين هنگام، منادى اى ندا مى دهد كه: [از اين پس] زندگى مى كنيد و هرگز نخواهيد مُرد. ماندگاريد و هرگز نخواهيد كوچيد، و تن درست خواهيد بود و هرگز بيمار نخواهيد شد.