حدیث دربارهجاودانگى بهشتيان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَو قِيلَ لِأَهلِ النّارِ: إِنَّكُم ماكِثُونَ فِي النّارِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَفَرِحُوا بِها، وَلَو قِيلَ لِأَهلِ الجَنَّةِ: إِنَّكُم ماكِثُونَ فِي الجَنَّةِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَحَزِنُوا، وَلَكِن جُعِلَ لَهُم الأَبَدُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر به اهل دوزخ گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در آتش خواهيد ماند، از آن خوش حال مى شوند، و اگر به اهل بهشت گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در بهشت، ماندگار خواهيد بود، اندوهگين مى شوند؛ امّا جاودانگى براى آنها رقم خورده است.

۱.المعجم الكبير: ج 10 ص 180 ح 10384، حلية الأولياء: ج 4 ص 168 كلاهما عن عبد اللّه بن مسعود، كنز العمّال: ج 14 ص 532 ح 39530؛ الأمالي للشجري: ج 2 ص 307 عن عبد اللّه بن مسعود.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نظام بهشت جاودانگی بهشتیان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن گاه كه بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ وارد مى شوند، خداى متعال مى فرمايد: «اى اهل بهشت! شما در زمين [دنيا]، چند سال درنگ داشتيد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه خوب تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! رحمت و خشنودى و بهشت را كسب كرديد. جاويدان و ابدى، در آن بمانيد». سپس به اهل دوزخ مى فرمايد: «شما چند سال در زمين، درنگ كرديد؟». مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم. خدا مى فرمايد: «چه بد تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! خشم و نافرمانى و آتش مرا كسب كرديد. جاودانه در آن بمانيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر نعمتى زايل شدنى است، مگر نعمت اهل بهشت، و هر اندوهى به سر آمدنى است، جز اندوه اهل دوزخ.

امام على عليه السلام:هر چيز آخرت، جاويدان و ماندنى است.

امام على عليه السلام:دنيا موقّت است. آخرت، ابدى است.

امام على عليه السلام:وارد شوندگان به بهشت، تا ابد در نعمت اند.

امام على عليه السلام:وارد شونده به بهشت، از نعمت هاى جاويدان، برخوردار است.

امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته اند، گروه گروه به سوى بهشت، سوق داده مى شوند» ـ: نه عذابى در كار است و نه عتابى. از آتش، دور داشته شده اند و در سراى بهشت، آرام گرفته اند و به اين خانه و كاشانه خرسندند. اينان، كسانى هستند كه كردارهايشان در دنيا، پاك و چشمانشان گريان بوده و شب هايشان از خاكسارى نمودن و آمرزشى خواهى [در پيشگاه خدا]، روز بوده و روزهايشان از تنهايى و بريدن [از خلق]، شب بوده است. از اين روى، خداوند، بهشت را كاشانه آنان و جزاى اعمالشان را پاداش [خود]، قرار داد و بدينها سزاوارترين بودند و شايسته آن بودند، در مُلكى مانا، و نعمتى پايا.

امام على عليه السلامـ در توصيف اهل بهشت ـ: آن گاه به جانب نگهبانان بهشت مى روند و آنان مى گويند: «سلام بر شما! خوش آمديد! به بهشت، جاودانه وارد شويد» . سپس فرزندان به ديدارشان مى آيند و بر گِردشان مى چرخند، آن گونه كه مردم دنيا بر گرد عزيزى مى چرخند. فرزندان مى گويند: «بشارت باد تو را به كرامتى كه خدا برايت آماده ساخته است!». آن گاه پسركى از ميان آن فرزندان، به حورى اى از همسرانِ او مى گويد: «فلانى آمده است» و نام او را كه در دنيا به آن خوانده مى شده است، مى برد. آن حورى مى گويد: تو خود، او را ديدى؟ مى گويد: آرى، خودم ديدمش. حورى، شادى كنان مى دود و بر درگاه بهشت مى ايستد. چون [آن بهشتى] به منزل خود مى رسد، چشمش به قسمتى از پى ساختمانش مى افتد. سنگ هايى از مرواريد را مى بيند كه روى آن، مرواريدهاى سبز و زرد و سرخ، از هر رنگ، قرار گرفته است. سپس سرش را بلند مى كند و سقف آن را مى بيند كه چون برق مى درخشد، و اگر نبود كه خداى متعال، مقدّر كرده است كه [در بهشت،] درد و رنجى نباشد، [از برق آن،] كور مى شد. آن گاه پايين را مى نگرد و همسرانش «وقدح هايى نهاده و بالش هايى پهلوى هم چيده و فرش هايى زربفت گسترده» را مى بيند. به آن نعمت ها مى نگرد و سپس بر تختى از تخت هايش تكيه مى زند و مى گويد: «ستايش، خدايى را كه ما را به اين، ره نمون شد و اگر خدا ره نمونمان نمى شد، ما خود، هدايت نمى شديم.» . در اين هنگام، منادى اى ندا مى دهد كه: [از اين پس] زندگى مى كنيد و هرگز نخواهيد مُرد. ماندگاريد و هرگز نخواهيد كوچيد، و تن درست خواهيد بود و هرگز بيمار نخواهيد شد.