حدیث دربارهكسانى كه بدون حسابرسى ، به بهشت مى روند

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، خداوند، خلايق را در فلاتى پهناور گرد مى آورد و آواز دهنده اى از جانب خدا با صدايى كه همگان، يكسان آن را مى شنوند، بانگ مى زند كه: اهل شكيبايى، كجايند؟ پس، شمارى از مردم بر مى خيزند. گروهى از فرشتگان، جلو آنان را مى گيرند و مى گويند: اين، شكيبايى اى كه شما نشان داده ايد، چه بوده است؟ آنان مى گويند: ما خويشتن را بر طاعت خدا و خوددارى از معصيت او، به شكيبايى وا داشتيم. در اين هنگام، آواز دهنده اى از جانب خدا بانگ مى زند كه: «بندگانم، راست مى گويند. راه را بر آنان بگشاييد تا بدون حسابرسى، وارد بهشت شوند». سپس آواز دهنده ديگرى از جانب خدا با صدايى كه همگان، يكسان آن را مى شنوند، بانگ مى زند كه: اهل بزرگوارى، كجايند؟ پس، شمارى از مردم بر مى خيزند. گروهى از فرشتگان، راه را بر ايشان مى گيرند و مى گويند: اين بزرگوارىِ شما كه در باره آن بانگ زده شديد، چه بوده است؟ مى گويند: ما در دنيا چنان بوديم كه هر گاه به ما نادانى و اهانتى مى شد، تحمّل مى كرديم و هر گاه به ما بدى مى شد، گذشت مى كرديم. در اين هنگام، آواز دهنده اى از جانب خداى بلندمرتبه، بانگ مى زند كه: «بندگانم راست مى گويند. راه را بر آنان بگشاييد تا بدون حسابرسى، وارد بهشت شوند». باز، آواز دهنده اى از جانب خداى عز و جل با صدايى كه همگان آن را يكسان مى شنوند، بانگ مى زند كه: همسايگان خانه خداوند بزرگ، كجايند؟ پس، شمارى از مردم بر مى خيزند. گروهى از فرشتگان، راه را بر ايشان مى گيرند و مى گويند: عمل شما در سراى دنيا چه بوده كه به سبب آن، امروز، همسايگان خانه خداى بلندمرتبه شده ايد؟ آنان مى گويند: ما براى خداوند عز و جل، يكديگر را دوست مى داشتيم، براى خدا به يكديگر بخشش مى كرديم، و براى خدا به همديگر كمك مى نموديم. در اين هنگام، آواز دهنده اى از جانب خدا بانگ مى زند كه: «بندگانم راست مى گويند. راه را بر آنان بگشاييد تا بدون حسابرسى، به همسايگى خدا در بهشت روند» و آنان بدون حسابرسى، به بهشت مى روند.