حدیث دربارهبهشتِ آدم

الكافي عن الحسين بن ميسر:سَأَلتُ أبا عَبدِاللّهِ عليه السلام عَن جَنَّةِ آدَمَ عليه السلام؟ فَقالَ: جَنَّةٌ مِن جِنانِ الدُّنيا، تَطلع فيهَا الشَّمسُ وَالقَمَرُ، و لَو كانَت مِن جِنانِ الآخِرَةِ ما خَرَجَ مِنها أبَدا. ۱

الكافى ـ به نقل از حسين بن ميسر ـ: از امام صادق عليه السلام در باره بهشتِ آدم عليه السلام پرسيدم. فرمود:«بهشتى از بهشت هاى دنياست كه در آن، خورشيد و ماه طلوع مى كنند. اگر از بهشت هاى آخرت بود، هرگز از آن بيرون نمى رفت».

۱.الكافي: ج 3 ص 247 ح 2، الاعتقادات للصدوق: ص 79 من دون إسناد إلى أحدِ أهل البيت عليهم السلام، تفسير القمّي: ج 1 ص 43 كلاهما نحوه، بحارالأنوار: ج 6 ص 284 ح 2.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت معانی بهشت در قرآن بهشت آدم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين روزى كه خورشيد در آن طلوع كرده، روز جمعه است. در چنين روزى، آدم آفريده شد، در چنين روزى به بهشت در آورده شد و نيز در چنين روزى، از آن بيرون رانده شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مدّت درنگ آدم و حوّا در بهشت، تا زمانى كه از آن، بيرون رانده شدند، هفت ساعت از روزهاى دنيا بود و در همان روز، خداوند، آن دو را [به زمين]فرستاد.

امام على عليه السلام ـ در سخنانى كه در آن، پيدايش زمين و گسترش يافتن آن بر روى آب را توصيف نمود ـ:[خداوند]چون زمينش را آماده ساخت و فرمانش را اجرا كرد، آدم عليه السلام را از ميان آفريدگانش برگزيد و او را نخستين آفريده خود [از نوع انسان]قرار داد و او را در بهشتش اسكان داد و در آن براى او، [ميوه ها و] خوراكى هاى فراوان و گوارا قرار داد.

امام على عليه السلامـ در سخنانى كه در آن، آغاز آفرينش آسمان و زمين را توصيف نمود ـ: سپس خداوندِ پاك، آدم را در سرايى جاى داد كه زندگى اش را در آن، پُر ناز و نعمت قرار داده بود، و جاىِ باشِ او را امن گردانيد و او را از ابليس و دشمنى اش [با آدم] بر حذر داشت؛ امّا دشمن او ـ كه به زندگى آدم در سراى جاويدان و همنشينى اش با نيكان، رشك مى بُرد ـ او را فريفت و در نتيجه، آدم عليه السلام يقين را به شكّش، و عزم [و نيرومندى] را به سستى اش فروخت و دل شادى [اش] را به دلهره بدل كرد و از فريب خوردن، پشيمان شد. سپس خداوندِ پاك، راه توبه را براى او گشود و كلمه رحمتش را به وى آموخت و بازگشت به بهشتش را به او وعده داد.

امام صادق عليه السلام:ابليس، چهار بار فغان بر آورْد: اوّلين بار، روزى كه لعنت شد؛ دوم، زمانى كه به زمين فرو فرستاده شد؛ سوم، زمانى كه محمّد صلى الله عليه و آله پس از وقفه اى در ارسال پيامبران، به پيامبرى مبعوث شد؛ و چهارم، زمانى كه اُمّ الكتاب (سوره فاتحه) فرو فرستاده شد. نيز دو بار، خُرّه كشيد: يك بار، زمانى كه آدم از درخت خورد، و بار دوم، زمانى كه از بهشت فرود آمد.