حدیث دربارهولايت اهل بيت عليهم السلام

الكافي عن صباح بن سيّابة عن الإمام الصّادق عليه السلام:إِنَّ الرَّجُلَ لَيُحِبُّكُم وَما يَدرِي ما تَقُولُونَ فَيُدخِلُهُ اللّهُ عز و جل الجَنَّةَ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيُبغِضُكُم وَما يَدرِي ما تَقُولُونَ فَيُدخِلُهُ اللّهُ عز و جل النّارَ، وَإِنَّ الرَّجُلَ مِنكُم لَتُملَأُ صَحِيفَتُهُ مِن غَيرِ عَمَلٍ، قُلتُ: وَكَيَف يَكُونُ ذَلِكَ؟ قالَ: يَمُرُّ بِالقَومِ يَنالُونَ مِنّا، فَإِذا رَأَوهُ قالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: كُفُّوا، فَإِنَّ هَذا الرَّجُلَ مِن شِيعَتِهِم، وَيَمُرُّ بِهِمُ الرَّجُلُ مِن شِيعَتِنا فَيَهمِزُونَهُ وَيَقُولُونَ فِيهِ، فَيَكتُبُ اللّهُ لَهُ بِذلِكَ حَسَناتٍ حَتّى يَملَأَ صَحِيفَتَهُ مِن غَيرِ عَمَلٍ. ۱

الكافىـ به نقل از صباح بن سيّابه ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «شخصى شما [شيعيان] را دوست دارد، بدون آن كه بداند شما چه مى گوييد [و چه اعتقاداتى داريد]. خداوند عز و جل چنين شخصى را به بهشت مى برد. شخصى شما را دشمن مى دارد، بدون آن كه بداند شما چه مى گوييد. خداوند عز و جل، چنين شخصى را به دوزخ مى برد. نيز شخصى از شما نامه اعمالش پُر است، بدون آن كه عملى انجام داده باشد». گفتم: چگونه چنين مى شود؟ فرمود: «بر عدّه اى مى گذرد كه از ما بدگويى مى كنند؛ امّا همين كه او را مى بينند، به يكديگر مى گويند: ساكت شويد؛ زيرا اين مرد، از شيعيان آنهاست. يا شخصى از شيعيان ما، بر آنها مى گذرد و آنها به او پوزخند مى زنند و در باره اش حرف مى زنند و خداوند در برابر آن، براى او آن قدر ثواب مى نويسد كه كارنامه اش پر مى شود، بدون آن كه عملى انجام داده باشد».

۱.الكافي: ج 8 ص 315 ح 495، معاني الأخبار: ص 392 ح 40 وفيه «فينهزونه» بدل «فيهمزونه»، فضائل الشيعة: ص 75 ح 39 وليس فيه «كفّوا» وفيه «فيرمونه» بدل «فيهمزونه»، بحار الأنوار: ج 27 ص 136 ح 136.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت عوامل بهشتی شدن ولایت اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس آخرين سخنش، صلوات بر من و بر على باشد، وارد بهشت مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حسن و حسين، فرزندان من اند. هر كه آن دو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هر كه مرا دوست بدارد، خدا او را دوست مى دارد و هر كه خدا دوستش بدارد، او را به بهشت مى برد، و هر كه آن دو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كه مرا دشمن بدارد، خدا او را دشمن مى دارد و هر كه خدا دشمنش بدارد، او را به دوزخ مى برد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به دوستى با ما خاندان، چنگ زنيد؛ زيرا هر كس خداى عز و جل را در حالى ديدار كند كه ما را دوست دارد، با شفاعت ما به بهشت مى رود. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هيچ بنده اى از كردار خود بهره مند نمى شود، مگر با اعتقاد داشتن به حقّانيت ما.

امام على عليه السلام:امامان، در حقيقت، سرپرستان خدا بر خلق او، و پيشكاران او در ميان بندگانش هستند. به بهشت نمى رود، مگر كسى كه آنها را بشناسد و آنان او را بشناسند، و به دوزخ نمى رود، مگر كسى كه ايشان را انكار كند و ايشان او را انكار كنند.

امام باقر عليه السلام:ما براى كسى كه از ما روشنى بجويد، چراغيم. ما براى آن كه از ما پيروى كند، راهيم. ما راه نمايان به سوى بهشتيم. ما دستگيره هاى اسلاميم. ما پُل و گذرگاهيم، كه هر كس بر آن بگذرد، عقب نمى ماند و هر كس بر آن نگذرد، نابود مى شود.

امام صادق عليه السلامـ در سفارش به عبد اللّه بن جُندَب ـ: اى پسر جُندَب! در باره گنهكاران همكيشتان، جز خوب مگو، و از خدا براى آنان، تقاضاى توفيق كنيد و درخواست توبه نماييد؛ زيرا هر كه به سوى ما بيايد و دوست ما باشد و دوستدار دشمن ما نباشد و چيزى را بگويد كه مى داند و از آنچه نمى داند يا فهميدنش براى او مشكل است، دم فرو بندد، در بهشت است.

امام صادق عليه السلام:هر كس واجبات خدا را به جا آورَد و از حرام هاى خدا دورى كند و ولايت اهل بيت پيامبر خدا را به خوبى داشته باشد و از دشمنان خدا برائت جويد، از هر درى از هشت درِ بهشت كه بخواهد، وارد مى شود.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در يكى از سفرهايش، ناگاه از مركب خود، پايين آمد و پنج بار سجده كرد. چون سوار شد، يكى از يارانش گفت: اى پيامبر خدا! ما كارى از شما ديديم كه پيش تر چنان نكرده بوديد؟ فرمود: «آرى. جبرئيل عليه السلام نزدم آمد و مرا مژده داد كه على، اهل بهشت است. من هم براى خداى بزرگ، سجده شكر به جا آوردم. چون سرم را از سجده برداشتم، جبرئيل گفت: فاطمه هم اهل بهشت است. پس دوباره براى خداى بزرگ، سجده شكر به جا آوردم. چون سرم را برداشتم، گفت: حسن و حسين هم سَرور جوانان اهل بهشت اند. باز براى خداى بزرگ، سجده شكر به جا آوردم. چون سرم را برداشتم، گفت: هر كس هم كه ايشان را دوست داشته باشد، اهل بهشت است. من باز براى خداى بزرگ، سجده شكر به جا آوردم، و چون سرم را برداشتم، گفت: هر كس دوستدار آنان را دوست بدارد نيز اهل بهشت است. پس براى خداى بزرگ، سجده شكر ديگرى به جا آوردم».