حدیث دربارهرحمت خدا

الإمام الباقر عليه السلام:إِنَّ الرَّبَّ تَبارَكَ وَتَعالى يَقُولُ: اُدخُلُوا الجَنَّةَ بِرَحمَتِي، وَانجُوا مِنَ النّارِ بِعَفوِي، وَتَقَسَّمُوا الجَنَّةَ بِأَعمالِكُم، فَوَعِزَّتِي لَأُنزِلَنَّكُم دارَ الخُلُودِ وَدارَ الكَرامَةِ. فَإِذا دَخَلُوها صارُوا عَلى طُولِ آدَمَ سِتِّينَ ذِراعا، وَعَلى مَلَدِ ۱ عِيسَى ثَلاثا وَثَلاثِينَ سَنَةً، وَعَلى لِسانِ مُحَمَّدٍ العَرَبِيَّةِ، وَعَلى صُورَةِ يُوسُفَ فِي الحُسنِ، ثُمَّ يَعلُو وُجُوهَهُمُ النُّورُ، وَعَلى قَلبِ أَيُّوبَ فِي السَّلامَةِ مِن الغِلِّ. ۲

امام باقر عليه السلام:پروردگار بزرگ و والا، مى فرمايد: «با رحمت من، به بهشت وارد شويد و با بخشايش من، از آتش برهيد و با كردارهايتان، بهشت را قسمت كنيد. به عزّتم سوگند كه شما را در سراى جاودانگى و خانه كرامت، جاى مى دهم». و آن گاه كه به بهشت وارد مى شوند، به قامتِ آدمى شصت گزند و چونان عيسى، سى و سه ساله اند و به زبان محمّد، عربى، سخن مى گويند و به زيبايىِ يوسف اند. آن گاه نور، چهره هايشان را فرو مى گيرد، در حالى كه دل هايشان چونان دل ايّوب، از كينه صاف است.

۱.المَلَدْ: الشَبابُ ونَعْمَتُه (لسان العرب: ج 3 ص 410 «ملد»).

۲.الاختصاص: ص 356 عن جابر، بحار الأنوار: ج 8 ص 218 ح 207.

کلیدواژه‌ها رحمت رحمت خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس به بهشت نمى رود، مگر با رحمت خداى عز و جل.

صحيح مسلمـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هيچ كس نيست كه كردارش او را به بهشت برد». گفته شد: حتّى شما، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «حتّى من، مگر آن كه رحمت پروردگارم مرا در بر گيرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى بزرگ و والا فرمود: «آنان كه براى پاداش من كار مى كنند، نبايد به كردارهاى خويش تكيه كنند؛ زيرا اگر همه عمرشان را در عبادت من بكوشند و خويشتن را به زحمت اندازند، باز تقصير كرده اند و در عبادتشان به عمق بندگى من، و كرامت من و نعمت هاى باغ هاى بهشتم و درجات بلند در جوارم كه از من مى طلبند، نمى رسند؛ بلكه تنها به رحمت من بايد اعتماد كنند و به فضل من، اميد داشته باشند و به گمان نيك داشتن به من، دل ببندند. در اين صورت است كه رحمتم به ايشان مى رسد، و لطفم، آنان را به خشنودى ام مى رساند، و آمرزشم جامه گذشتم را بر ايشان مى پوشاند؛ چرا كه من خداى مهرگستر مهربانم و بدين ناميده شده ام».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت و دوزخ با يكديگر به گفتگو پرداختند. دوزخ گفت: من به بزرگان و پادشاهان، اختصاص داده شده ام. بهشت گفت: من چه، كه جز مردمان بينوا و فرودست، واردم نمى شوند؟! خداى بزرگ و والا، به بهشت فرمود: «تو رحمت من هستى. با تو بر هر كس از بندگانم كه بخواهم، رحم مى آورم» و به دوزخ فرمود: «تو عذاب من هستى. با تو هر يك از بندگانم را كه بخواهم، عذاب مى كنم». هر دوى آنها پُر مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى بلندمرتبه، روزى كه رحمت را آفريد، آن را صد رحمت آفريد. پس نود و نُه رحمت را نزد خود نگه داشت و يك رحمت را براى همه مخلوقاتش فرستاد. بنا بر اين، اگر كافر از همه رحمتى كه نزد خداست، آگاه بود، از بهشتْ نوميد نمى شد و اگر مؤمن از همه عذابى كه نزد خداست، آگاه بود، خود را از آتشْ در امان نمى پنداشت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پاكا خدايى كه رحمتش در بهشت است!

امام على عليه السلام:به خدا سوگند كه اگر دل هايتان يكسره آب شود و از ترس خدا چشمانتان خون ببارد، سپس به اندازه عمر دنيا عمر كنيد و در همه عمر، برترين كار و كوشش را به جاى آوريد، كارهاى شما حقّ نعمت هايى را كه خدا به شما ارزانى داشته، ادا نمى كند و سزاوار بهشت نمى شويد، جز با رحمت خدا و نعمتش بر شما.

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در شكرگزارى ـ: پاكا تو! وه كه چه آشكار است بزرگوارى تو در رفتار با آن كه فرمانت مى برد يا نافرمانى ات مى كند.! اگر فرمان بردار را به مقتضاى كردارش ـ كه تو خود، عهده دار آن بوده اى ـ پاداش مى دادى، ديرى نمى پاييد كه پاداشِ تو را از دست مى داد و نعمت تو از او زايل مى گشت؛ ليكن تو به بزرگوارى خويش، در برابر عمرى كوتاه و فانى [كه عبادتت كرد]، عمرى دراز و جاويدان، و به ازاى مقصدى نزديك و به سرآمدنى، مقصدى گسترده و ماندگار، پاداشش دادى.