حدیث دربارهرحمت خدا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ تَبارَكَ وَتَعالى: لا يَتَّكِلُ العامِلُونَ عَلَى أَعمالِهِمُ الَّتِي يَعمَلُونَها لِثَوابِي، فَإِنَّهُم لَوِ اجتَهَدُوا وَأَتعَبُوا أَنفُسَهُم (أَعمارَهُم) فِي عِبادَتي، كانُوا مُقَصِّرِينَ غَيرَ بالِغِينَ فِي عِبادَتِهِم كُنهَ عِبادَتِي فِيما يَطلُبُونَ عِندِي مِن كَرامَتِي، وَالنَّعِيمِ فِي جَنّاتِي، وَرَفِيعِ الدَّرجاتِ العُلى فِي جِوارِي، وَلَكِن بِرَحمَتِي فَليَثِقُوا، وَفَضلِي فَليَرجُوا، وَإِلى حُسنِ الظَّنِّ بِي فَليَطمَئِنُّوا، فَإِنَّ رَحمَتِي عِندَ ذَلِكَ تُدرِكُهُم، وَمَنِّي يُبَلِّغُهُم رِضوانِي، وَمَغفِرَتِي تُلبِسُهُم عَفوِي، فَإِنِّي أَنا اللّهُ الرَّحمنُ الرَّحِيمُ وَبِذَلِكَ تَسَمَّيتُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى بزرگ و والا فرمود: «آنان كه براى پاداش من كار مى كنند، نبايد به كردارهاى خويش تكيه كنند؛ زيرا اگر همه عمرشان را در عبادت من بكوشند و خويشتن را به زحمت اندازند، باز تقصير كرده اند و در عبادتشان به عمق بندگى من، و كرامت من و نعمت هاى باغ هاى بهشتم و درجات بلند در جوارم كه از من مى طلبند، نمى رسند؛ بلكه تنها به رحمت من بايد اعتماد كنند و به فضل من، اميد داشته باشند و به گمان نيك داشتن به من، دل ببندند. در اين صورت است كه رحمتم به ايشان مى رسد، و لطفم، آنان را به خشنودى ام مى رساند، و آمرزشم جامه گذشتم را بر ايشان مى پوشاند؛ چرا كه من خداى مهرگستر مهربانم و بدين ناميده شده ام».

۱.الكافي: ج 2 ص 71 ح 1، الأمالي للطوسي: ص 212 ح 368، كنز الفوائد: ج 1 ص 223، التمحيص: ص 57 ح 115 كلّها عن أبي عبيدة الحذّاء عن الإمام الباقر عليه السلام، عدّة الداعي: ص 223، مشكاة الأنوار: ص 540 ح 1813 كلاهما عن الإمام الباقر عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله وكلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 70 ص 385 ح 45.

کلیدواژه‌ها رحمت رحمت خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس به بهشت نمى رود، مگر با رحمت خداى عز و جل.

صحيح مسلمـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هيچ كس نيست كه كردارش او را به بهشت برد». گفته شد: حتّى شما، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «حتّى من، مگر آن كه رحمت پروردگارم مرا در بر گيرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت و دوزخ با يكديگر به گفتگو پرداختند. دوزخ گفت: من به بزرگان و پادشاهان، اختصاص داده شده ام. بهشت گفت: من چه، كه جز مردمان بينوا و فرودست، واردم نمى شوند؟! خداى بزرگ و والا، به بهشت فرمود: «تو رحمت من هستى. با تو بر هر كس از بندگانم كه بخواهم، رحم مى آورم» و به دوزخ فرمود: «تو عذاب من هستى. با تو هر يك از بندگانم را كه بخواهم، عذاب مى كنم». هر دوى آنها پُر مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى بلندمرتبه، روزى كه رحمت را آفريد، آن را صد رحمت آفريد. پس نود و نُه رحمت را نزد خود نگه داشت و يك رحمت را براى همه مخلوقاتش فرستاد. بنا بر اين، اگر كافر از همه رحمتى كه نزد خداست، آگاه بود، از بهشتْ نوميد نمى شد و اگر مؤمن از همه عذابى كه نزد خداست، آگاه بود، خود را از آتشْ در امان نمى پنداشت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پاكا خدايى كه رحمتش در بهشت است!

امام على عليه السلام:به خدا سوگند كه اگر دل هايتان يكسره آب شود و از ترس خدا چشمانتان خون ببارد، سپس به اندازه عمر دنيا عمر كنيد و در همه عمر، برترين كار و كوشش را به جاى آوريد، كارهاى شما حقّ نعمت هايى را كه خدا به شما ارزانى داشته، ادا نمى كند و سزاوار بهشت نمى شويد، جز با رحمت خدا و نعمتش بر شما.

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در شكرگزارى ـ: پاكا تو! وه كه چه آشكار است بزرگوارى تو در رفتار با آن كه فرمانت مى برد يا نافرمانى ات مى كند.! اگر فرمان بردار را به مقتضاى كردارش ـ كه تو خود، عهده دار آن بوده اى ـ پاداش مى دادى، ديرى نمى پاييد كه پاداشِ تو را از دست مى داد و نعمت تو از او زايل مى گشت؛ ليكن تو به بزرگوارى خويش، در برابر عمرى كوتاه و فانى [كه عبادتت كرد]، عمرى دراز و جاويدان، و به ازاى مقصدى نزديك و به سرآمدنى، مقصدى گسترده و ماندگار، پاداشش دادى.

امام باقر عليه السلام:پروردگار بزرگ و والا، مى فرمايد: «با رحمت من، به بهشت وارد شويد و با بخشايش من، از آتش برهيد و با كردارهايتان، بهشت را قسمت كنيد. به عزّتم سوگند كه شما را در سراى جاودانگى و خانه كرامت، جاى مى دهم». و آن گاه كه به بهشت وارد مى شوند، به قامتِ آدمى شصت گزند و چونان عيسى، سى و سه ساله اند و به زبان محمّد، عربى، سخن مى گويند و به زيبايىِ يوسف اند. آن گاه نور، چهره هايشان را فرو مى گيرد، در حالى كه دل هايشان چونان دل ايّوب، از كينه صاف است.