حدیث دربارهشوق به بهشت

تفسير ابن كثير عن ابن زيد:إِنَّ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قَرَأَ هذِهِ السُّورَةَ: «هَلْ أَتَى عَلَى الْاءِنسَـنِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ» ۱ وَقَد أُنزِلَت عَلَيهِ وَعِندَهُ رَجُلٌ أَسوَدُ، فَلَمّا بَلَغَ صِفَةَ الجِنانِ زفر زفرةً، فَخَرَجَت نَفسُهُ، فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَخرَجَ نَفسَ صاحِبِكُم ـ أَو قالَ: أَخِيكُم ـ الشَّوقُ إِلَى الجَنَّةِ. ۲

تفسير ابن كثيرـ به نقل از ابن زيد ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سوره دهر را كه بر او نازل شد، خواند. در نزد ايشان، مردى سياه بود. چون به وصف بهشت رسيد، آن مرد، ناله اى كرد و جان داد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «شوق بهشت، جان يارتان را گرفت» يا فرمود: «جان برادرتان را».

۱.الإنسان: 1.

۲.تفسير ابن كثير: ج 8 ص 310، الدرّ المنثور: ج 8 ص 366 نقلاً عن ابن وهب.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت تشویق به طلبیدن بهشت شوق به بهشت

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الكبيرـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: مردى از حبشه به خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد تا پرسش هايى كند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بپرس و جويا شو». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شما در صورت ها و رنگ ها و نبوّت، بر ما امتياز داريد. آيا اگر من به آنچه تو بِدان ايمان آورده اى، ايمان آورم و مانند كارهايى كه تو مى كنى، انجام دهم، در بهشت با تو خواهم بود؟ فرمود: «آرى». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله ادامه داد: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، سفيدىِ سياه پوست در بهشت، از مسافت هزار سال راه، ديده مى شود». سپس فرمود: «هر كس بگويد: معبودى جز خداى يكتا نيست، به واسطه آن برايش در نزد خداوند، پيمانى است، و هر كس بگويد: پاكا خدا و ستايش، او را!، برايش صد و بيست و چهار هزار ثواب نوشته مى شود». مردى گفت: اى پيامبر خدا! با چنين وضعى، ديگر چگونه هلاك شود؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آدمى، روز قيامت، آن قدر عمل مى آورد كه اگر بر كوهى نهاده شود، كوهْ آن را بر نمى تابد. پس يك نعمت از نعمت هاى خدا بر مى خيزد و نزديك است كه همه آن اعمال را از بين ببرد؛ امّا خداوند به رحمت خود، به دادِ آنها مى رسد». و اين سوره نازل شد: «آيا برهه اى از روزگار بر انسان گذشت كه چيزى در خورِ ياد شدن نبود؟» تا «و سلطنتى بزرگ» . مرد حبشى گفت: چشمان من، آنچه را كه چشمان تو در بهشت مى بيند، مى بيند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى». در اين هنگام، مرد حبشى چندان گريست كه جان به جان آفرين تسليم كرد. من خود ديدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با دست خويش او را در قبرش نهاد.

امام على عليه السلام:جان هايتان را به نعمت هاى بهشت، مشتاق سازيد تا اين كه مرگ را دوست بداريد و از زندگى بيزار باشيد.

امام على عليه السلامـ در وصف بهشت ـ: اگر به آنچه از بهشت براى تو وصف مى شود، با چشم دلت نظر افكنى، بى گمان، نفْس تو از خواهش ها و خوشى هاى دل انگيزى كه در دنيا پديد آورده شده، و زيبايى هاى مناظر آن، روى گردان خواهد شد، و انديشه ات در صداى بر هم خوردن شاخسار درختانى متحيّر خواهد شد كه در كنار جويبارهاى بهشت در تپّه هايى از مُشك، ريشه دوانيده اند و در خوشه هاى مرواريد تر و تازه اى كه بر شاخه هاى نازك و ستبر، آويزان اند، و در بر آمدن آن ميوه هاى گوناگون رنگارنگ از غلاف هاى شكوفه هايشان كه بى رنج، چيده مى شوند و هر سان كه چيننده اش آرزو كند، در دسترسش قرار مى گيرند. و براى بهشتيان در آستان كاخ هايشان، عسل هاى مصفّا و باده هاى ناب، گردانده مى شود. بهشتيان، مردمانى هستند كه كرامت [خداوند]، پيوسته آنان را در بر مى گيرد تا آن كه در سراى ماندگارى فرود آيند و از نقل و انتقال سفرها آسوده گردند. پس تو ـ اى شنونده ـ، اگر دل خويش را در رسيدن به آن مناظر زيبا و شگفت انگيز كه ناگهان بر تو هجوم مى آورند، مشغول دارى، از شوق آنها قالب تهى خواهى كرد و از همين مجلس من، به همسايگىِ خفتگان در گورها، رخت بر خواهى بست تا هر چه زودتر به آن مناظر، دست يابى. خداوند به رحمت خويش، ما و شما را از كسانى قرار دهد كه با دل خويش براى رسيدن به منزل هاى نيكوكاران مى كوشند.

امام على عليه السلام:زِهى، آفريدگار و معبودى كه به آفريدگان خويش، نيكى ها كرده اى! سرايى را آفريدى و در آن، سفره اى از نوشيدنى و خوردنى و زنان و خدمتكاران و كاخ ها و جويبارها و كشت ها و ميوه ها گستردى. سپس دعوتگرى را فرستادى تا به سوى آن بخواند؛ امّا مردمان، دعوت او را نپذيرفتند و به نعمت هايى كه ترغيبشان نمودى، رغبت نشان ندادند و به آنچه تشويقشان كردى، مشتاق نگشتند.

امام على عليه السلامـ در توصيف پرهيزگاران ـ: اگر نبود اَجَلى كه خداوند براى آنان نوشته است، از شوق پاداش و ترس از كيفر، جان هايشان چشم بر هم زدنى در كالبدهايشان نمى مانْد.

امام باقر عليه السلام:از امير مؤمنان عليه السلام در باره ايمان پرسيدند. فرمود: «خداى عز و جل، ايمان را بر چهارپايه نهاد: بر شكيب و يقين و داد و جهاد. شكيب نيز بر چهار شاخه است: شوق و ترس و زهد و انتظار. كسى كه مشتاق بهشت باشد، در برابر شهوت ها شكيبايى مى كند. كسى كه از آتش بترسد، از حرام ها دست مى دارد. كسى كه به دنيا زهد ورزد، [سختى ها و] مصيبت ها بر او آسان مى شوند، و كسى كه منتظر مرگ باشد، در كارهاى نيك مى كوشد».

الكافىـ به نقل از اهل بيت عليهم السلام ـ: از اندرزهاى خداى عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «. اى پسر مريم! اگر ديدگانت آنچه را كه براى دوستان شايسته ام آماده ساخته ام، مى ديد، از شوق، دلت آب مى شد و جانت به لب مى آمد. هيچ سرايى، چون سراى آخرت نيست. در آن جا همه پاكان جمع اند و فرشتگان مقرّب، بر آنان وارد مى شوند و از هراس هاى قيامت، در امان اند. سرايى است كه در آن، نعمت ها به غير نعمت، بدل نمى شوند و از اهل آن سراى، زوال نمى يابند. اى پسر مريم! براى چنين سرايى، با ديگر كوشندگان، به شوقْ در كوش، كه آن، آرزوى آرزومندان است و خوش منظر است. خوشا به حال تو ـ اى پسر مريم ـ، اگر از عمل كنندگان براى آن باشى، همراه با پدرانت، آدم و ابراهيم، در بهشت ها و نعمت هايى كه هرگز جايگزين و تغييرى براى آنها نخواهى خواست! من با پرهيزگاران، چنين مى كنم».