حدیث دربارهشوق به بهشت

الكافي عنهم عليهم السلام:فِيما وَعَظَ اللّهُ عز و جل بِهِ عِيسى عليه السلام:. يَابنَ مَريَمَ، لَو رَأَت عَينُكَ ما أَعدَدتُ لِأَولِيائِيَ الصّالِحِينَ، ذابَ قَلبُكَ وَزَهَقَت نَفسُكَ شَوقا إِليَهِ، فَلَيسَ كَدارِ الآخِرَةِ دارٌ تَجاوَرَ فِيها الطَّيِّبُونَ، وَيَدخُلُ عَلَيهِم فِيها المَلائِكَةُ المُقَرَّبُونَ، وَهُم مِمّا يَأتِي يَومَ القِيامَةِ مِن أَهوالِها آمِنُونَ، دارٌ لا يَتَغَيَّرُ فِيها النَّعِيمُ وَلا يَزُولُ عَن أَهلِها. يَابنَ مَريَمَ، نافِسْ فِيها مَعَ المُتَنافِسِينَ، فَإِنَّها أُمنِيَّةُ المُتَمَنِّينَ، حَسَنَةُ المَنظَرِ. طُوبى لَكَ يَابنَ مَريَمَ إِن كُنتَ لَها مِنَ العامِلِينَ، مَعَ آبائِكَ آدَمَ وَإِبراهِيمَ، فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ، لا تَبغِي بِها بَدَلاً وَلا تَحوِيلاً، كَذلِكَ أَفعَلُ بِالمُتَّقِينَ. ۱
الكافىـ به نقل از اهل بيت عليهم السلام ـ: از اندرزهاى خداى عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «. اى پسر مريم! اگر ديدگانت آنچه را كه براى دوستان شايسته ام آماده ساخته ام، مى ديد، از شوق، دلت آب مى شد و جانت به لب مى آمد. هيچ سرايى، چون سراى آخرت نيست. در آن جا همه پاكان جمع اند و فرشتگان مقرّب، بر آنان وارد مى شوند و از هراس هاى قيامت، در امان اند. سرايى است كه در آن، نعمت ها به غير نعمت، بدل نمى شوند و از اهل آن سراى، زوال نمى يابند. اى پسر مريم! براى چنين سرايى، با ديگر كوشندگان، به شوقْ در كوش، كه آن، آرزوى آرزومندان است و خوش منظر است. خوشا به حال تو ـ اى پسر مريم ـ، اگر از عمل كنندگان براى آن باشى، همراه با پدرانت، آدم و ابراهيم، در بهشت ها و نعمت هايى كه هرگز جايگزين و تغييرى براى آنها نخواهى خواست! من با پرهيزگاران، چنين مى كنم».
۱.الكافي: ج 8 ص 131 ـ 135 ح 103 عن عليّ بن أسباط، تحف العقول: ص 497، بحار الأنوار: ج 14 ص 293.

احادیث دیگر این موضوع

۷
المعجم الكبيرـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: مردى از حبشه به خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد تا پرسش هايى كند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بپرس و جويا شو». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شما در صورت ها و رنگ ها و نبوّت، بر ما امتياز داريد. آيا اگر من به آنچه تو بِدان ايمان آورده اى، ايمان آورم و مانند كارهايى كه تو مى كنى، انجام دهم، در بهشت با تو خواهم بود؟ فرمود: «آرى». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله ادامه داد: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، سفيدىِ سياه پوست در بهشت، از مسافت هزار سال راه، ديده مى شود». سپس فرمود: «هر كس بگويد: معبودى جز خداى يكتا نيست، به واسطه آن برايش در نزد خداوند، پيمانى است، و هر كس بگويد: پاكا خدا و ستايش، او را!، برايش صد و بيست و چهار هزار ثواب نوشته مى شود». مردى گفت: اى پيامبر خدا! با چنين وضعى، ديگر چگونه هلاك شود؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آدمى، روز قيامت، آن قدر عمل مى آورد كه اگر بر كوهى نهاده شود، كوهْ آن را بر نمى تابد. پس يك نعمت از نعمت هاى خدا بر مى خيزد و نزديك است كه همه آن اعمال را از بين ببرد؛ امّا خداوند به رحمت خود، به دادِ آنها مى رسد». و اين سوره نازل شد: «آيا برهه اى از روزگار بر انسان گذشت كه چيزى در خورِ ياد شدن نبود؟» تا «و سلطنتى بزرگ» . مرد حبشى گفت: چشمان من، آنچه را كه چشمان تو در بهشت مى بيند، مى بيند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى». در اين هنگام، مرد حبشى چندان گريست كه جان به جان آفرين تسليم كرد. من خود ديدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با دست خويش او را در قبرش نهاد.
امام على عليه السلامـ در وصف بهشت ـ: اگر به آنچه از بهشت براى تو وصف مى شود، با چشم دلت نظر افكنى، بى گمان، نفْس تو از خواهش ها و خوشى هاى دل انگيزى كه در دنيا پديد آورده شده، و زيبايى هاى مناظر آن، روى گردان خواهد شد، و انديشه ات در صداى بر هم خوردن شاخسار درختانى متحيّر خواهد شد كه در كنار جويبارهاى بهشت در تپّه هايى از مُشك، ريشه دوانيده اند و در خوشه هاى مرواريد تر و تازه اى كه بر شاخه هاى نازك و ستبر، آويزان اند، و در بر آمدن آن ميوه هاى گوناگون رنگارنگ از غلاف هاى شكوفه هايشان كه بى رنج، چيده مى شوند و هر سان كه چيننده اش آرزو كند، در دسترسش قرار مى گيرند. و براى بهشتيان در آستان كاخ هايشان، عسل هاى مصفّا و باده هاى ناب، گردانده مى شود. بهشتيان، مردمانى هستند كه كرامت [خداوند]، پيوسته آنان را در بر مى گيرد تا آن كه در سراى ماندگارى فرود آيند و از نقل و انتقال سفرها آسوده گردند. پس تو ـ اى شنونده ـ، اگر دل خويش را در رسيدن به آن مناظر زيبا و شگفت انگيز كه ناگهان بر تو هجوم مى آورند، مشغول دارى، از شوق آنها قالب تهى خواهى كرد و از همين مجلس من، به همسايگىِ خفتگان در گورها، رخت بر خواهى بست تا هر چه زودتر به آن مناظر، دست يابى. خداوند به رحمت خويش، ما و شما را از كسانى قرار دهد كه با دل خويش براى رسيدن به منزل هاى نيكوكاران مى كوشند.