حدیث دربارهبه ياد بهشت بودن

مصباح الشَّريعةـ فِيما نَسَبَهُ إِلى الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلام ـرُوِيَ أَنَّ يَحيَى بنِ زَكَرِيّا عليه السلام كانَ يُفَكِّرُ فِي طُولِ اللَّيلِ فِي أَمرِ الجَنَّةِ وَالنّارِ، فَيَسهَرُ لَيلَتَهُ وَلا يَأخُذُهُ النَّومُ، ثُمَّ يَقُولُ عِندَ الصَّباحِ: اَللَّهُمَّ أَينَ المَفَرُّ، وَأَينَ المُستَقَرُّ؟ اَللَّهُمَّ إِلَيكَ. ۱

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: روايت شده است كه يحيى بن زكريّا عليه السلام در طول شب، در باره بهشت و دوزخ مى انديشيد و به خاطر اين دو، شب هايش را بيدار مى ماند و خوابش نمى گرفت، و چون صبح مى شد، مى گفت: بار خدايا! به كجا مى توان گريخت؟ و در كجا آرام مى توان گرفت؟ بار خدايا! به تو.

۱.مصباح الشريعة: ص 462 ح 84، بحار الأنوار: ج 71 ص 266 ح 8.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت تشویق به طلبیدن بهشت به یاد بهشت بودن

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو امر بزرگ را از ياد نبريد: بهشت و دوزخ را.

امام زين العابدين عليه السلام:حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام. هر گاه به نماز مى ايستاد، بدنش در پيشگاه پروردگارش به لرزه مى افتاد و هر گاه از بهشت و دوزخ ياد مى كرد، مانند مارگزيده به خود مى لرزيد و از خداى بزرگ، بهشت مى طلبيد و از آتش به او پناه مى برد.

امام باقر عليه السلام:از بزرگى خدا، هر چه خواستيد، ياد كنيد؛ امّا هر چه از آن ياد كنيد، باز بزرگى خدا، بزرگ تر از آن است، و از آتش دوزخ، هر چه خواستيد، بگوييد؛ ولى هر چه از آن بگوييد، باز آتش دوزخ، سخت تر از آن است، و از بهشت، هر چه خواستيد، بگوييد؛ امّا هر چه از آن بگوييد، باز بهشت، برتر از آن است.

امام صادق عليه السلام:حقّ تلاوت [قرآن]، آن است كه هنگام ياد شدن از بهشت و دوزخ، درنگ شود. اوّلى را طلب كند و از دومى به خدا پناه برَد.

سعد السعود:خداى عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى بى خبر! از دنيا چه مى خواهى كه آدمى، تن درست به آن وارد مى شود و بيمار باز مى گردد و بيرون مى رود و به زندگى خود ادامه مى دهد و به كُنده و زنجير بسته مى شود، و آدمى سالم [از خانه]بيرون مى رود و كشته باز مى گردد؟ واى بر شما! اگر بهشت و نعمت هايى را كه در آن براى دوستانم آماده ساخته ام، ديده بوديد، هرگز طعم شهوتى را نمى چشيديد. كجايند مشتاقانِ خوردنى ها و نوشيدنى هاى لذيد؟ كجايند آنان كه در كنار خنده، گريه كردند؟ كجايند آنان كه در تابستان و زمستان، به مسجدهاى من هجوم آوردند؟».