خانه
کتابها
احادیث
معصومین(ع)
جستجو...
ورود
ثبتنام
خانه
کتابها
بهشت و دوزخ ج ۱
موضوعات
به ياد بهشت بودن
352. دو امر بزرگ را از ياد نبريد: بهشت و…
حدیث درباره
به ياد بهشت بودن
بهشت و دوزخ ج ۱، ص ۲۹۳، ح ۳۵۲
پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله
به ياد بهشت بودن
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
لا تَنسَوُا العَظِيمَينِ: اَلجَنَّةَ وَالنّارَ.
۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
دو امر بزرگ را از ياد نبريد: بهشت و دوزخ را.
۱.
التاريخ الكبير: ج 1 ص 417 الرقم 1334، المطالب العالية: ج 3 ص 219 ح 3309 نحوه وكلاهما عن عبداللّه بن عمر.
کلیدواژهها
بهشت
نام های بهشت
تشویق به طلبیدن بهشت
به یاد بهشت بودن
احادیث دیگر این موضوع
۵
امام زين العابدين عليه السلام:حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام. هر گاه به نماز مى ايستاد، بدنش در پيشگاه پروردگارش به لرزه مى افتاد و هر گاه از بهشت و دوزخ ياد مى كرد، مانند مارگزيده به خود مى لرزيد و از خداى بزرگ، بهشت مى طلبيد و از آتش به او پناه مى برد.
امام باقر عليه السلام:از بزرگى خدا، هر چه خواستيد، ياد كنيد؛ امّا هر چه از آن ياد كنيد، باز بزرگى خدا، بزرگ تر از آن است، و از آتش دوزخ، هر چه خواستيد، بگوييد؛ ولى هر چه از آن بگوييد، باز آتش دوزخ، سخت تر از آن است، و از بهشت، هر چه خواستيد، بگوييد؛ امّا هر چه از آن بگوييد، باز بهشت، برتر از آن است.
امام صادق عليه السلام:حقّ تلاوت [قرآن]، آن است كه هنگام ياد شدن از بهشت و دوزخ، درنگ شود. اوّلى را طلب كند و از دومى به خدا پناه برَد.
سعد السعود:خداى عز و جل به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: «اى بى خبر! از دنيا چه مى خواهى كه آدمى، تن درست به آن وارد مى شود و بيمار باز مى گردد و بيرون مى رود و به زندگى خود ادامه مى دهد و به كُنده و زنجير بسته مى شود، و آدمى سالم [از خانه]بيرون مى رود و كشته باز مى گردد؟ واى بر شما! اگر بهشت و نعمت هايى را كه در آن براى دوستانم آماده ساخته ام، ديده بوديد، هرگز طعم شهوتى را نمى چشيديد. كجايند مشتاقانِ خوردنى ها و نوشيدنى هاى لذيد؟ كجايند آنان كه در كنار خنده، گريه كردند؟ كجايند آنان كه در تابستان و زمستان، به مسجدهاى من هجوم آوردند؟».
مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: روايت شده است كه يحيى بن زكريّا عليه السلام در طول شب، در باره بهشت و دوزخ مى انديشيد و به خاطر اين دو، شب هايش را بيدار مى ماند و خوابش نمى گرفت، و چون صبح مى شد، مى گفت: بار خدايا! به كجا مى توان گريخت؟ و در كجا آرام مى توان گرفت؟ بار خدايا! به تو.
اولین حدیث
موضوع
حدیث 353