حدیث دربارهو اين چند چيز

الإمام الباقر عليه السلام:إنَّ أهلَ الجَنَّةِ يَحيَونَ فَلا يَموتونَ أبَدا، ويَستَيقِظونَ فَلا يَنامونَ أبَدا، ويَستَغنونَ فَلا يَفتَقِرونَ أبَدا، ويَفرَحونَ فَلا يَحزَنونَ أبَدا، ويَضحَكونَ ولا يَبكونَ أبَدا، ويُكرَمونَ فَلا يُهانونَ أبَدا، ويَفكَهونَ ولا يَقطِبونَ أبَدا، ويُحبَرونَ وَيُسَرّونَ أبَدا، ويَأكُلونَ فَلا يَجوعونَ أبَدا، ويَروَونَ فَلا يَظمَؤونَ أبَدا، وَيُكسَونَ فَلا يَعرَونَ أبَدا، وَيَركَبونَ ويَتَزاوَرونَ أبَدا، يُسَلِّمُ عَلَيهِمُ الوِلدانُ المُخَلَّدونَ أبَدا، بِأيديهِم أباريقُ الفِضَّةِ وآنِيَةُ الذَّهَبِ أبَدا، مُتَّكِئينَ عَلى سُرُرٍ أبَدا، عَلَى الأَرائِكِ يَنظُرونَ أبَدا، تَأتيهِمُ التَّحِيَّةُ وَالتَّسليمُ مِنَ اللّهِ أبَدا، نَسأَلُ اللّهَ الجَنَّةَ بِرَحمَتِهِ، إِنَّهُ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَدِيرٌ. ۱
امام باقر عليه السلام:اهل بهشت، هماره زنده اند و هرگز نمى ميرند، هماره بيدارند و هرگز نمى خوابند، هماره توانگرند و هرگز نادار نمى شوند، هماره شادند و هرگز اندوهگين نمى شوند، هماره خندان اند و هرگز نمى گريند، هماره ارجمندند و هرگز اهانت نمى بينند، هماره گشاده رويند و هرگز اخم نمى كنند، هماره خوش حال و مسرورند، مى خورند و هرگز گرسنه نمى شوند، مى نوشند و هرگز تشنه نمى شوند، هماره جامه بر تن دارند و هرگز برهنه نيستند، هماره سوار مى شوند و به ديدار هم مى روند، هماره پسرانى جاودانه ـ كه در دستشان هماره ابريق هايى از نقره و ظرف هايى از طلاست ـ برايشان درود مى فرستند، هماره بر تخت ها نشسته و بر اريكه ها تكيه زده اند و به يكديگر مى نگرند، و هماره از جانب خداوند، بر ايشان درود و سلام فرستاده مى شود. از خداوند، بهشت را درخواست مى كنيم، به حقّ رحمتش، كه او بر هر چيزى تواناست.
۱.الاختصاص: ص 358 عن جابر، بحار الأنوار: ج 8 ص 220 ح 215.

احادیث دیگر این موضوع

۵
امام على عليه السلام:بهشتى كه خداوند بزرگ، براى مؤمنانْ آماده ساخته است، چشم بينندگان را خيره مى سازد. در آن، درجاتى است يكى برتر از ديگرى و منزل هايى است يكى بالاتر از ديگرى. نعمت هايش از بين نمى رود، خوشى هايش به سر نمى آيد، شادى هايش قطع نمى شود، اقامت كننده در آن نمى كوچد، جاويدان در آن، پير نمى شود و ساكنِ آن، دچار بينوايى نمى گردد. ساكنان آن، از مرگ، در امان اند. بنا بر اين، نمى ترسند. زندگى به كام آنهاست و نعمت برايشان پايدار است: جويبارهايى از آبى تغييرناپذير؛ جويبارهايى از شير كه طعم آن، دگرگون نمى شود؛ جويبارهايى از باده كه نوشندگان از آن، لذّت مى برند؛ و جويبارهايى از انگبين ناب «و در آن جا از هر گونه ميوه اى، براى آنان هست و [از همه بالاتر] آمرزش پروردگارشان است» . بر فرش هاى رديف شده اند «و همسرانى پاك دارند» ؛ «حوريانى چشم درشت» چون مرواريد نهان در صدف، و ميوه هاى فراوان كه نه بُريده مى شوند و نه ممنوع اند. «فرشتگان از هر درى بر آنان وارد مى شوند [و مى گويند:] «درود بر شما كه شكيبايى كرديد! پس چه نيكوست فرجام آن سراى!»» .