حدیث دربارهبيمارى هاى روحى
عنه صلى الله عليه و آله:أوَّلُ زُمرَةٍ تَلِجُ الجَنَّةَ صورَتُهُم عَلى صورَةِ القَمَرِ لَيلَةَ البَدرِ، لا يَبصُقونَ فيها ولا يَمتَخِطونَ ولا يَتَغَوَّطونَ، آنِيَتُهُم فيهَا الذَّهَبُ، أمشاطُهُم مِنَ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ، ومَجامِرُهُمُ الأُلُوَّةُ ۱، ورَشحُهُمُ المِسكُ، ولِكُلِّ واحِدٍ مِنهُم زَوجَتانِ يُرى مُخُّ سوقِهِما مِن وَراءِ اللَّحمِ مِنَ الحُسنِ، لَا اختِلافَ بَينَهُم ولا تَباغُضَ، قُلوبُهُم قَلبُ رَجُلٍ واحِدٍ، يُسَبِّحونَ اللّهَ بُكرَةً وَعَشِيّا. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين گروهى كه وارد بهشت مى شوند، صورت هايشان مانند ماه شب چهارده مى درخشد. در بهشت، نه آب دهان مى اندازند و نه ترشّحات بينى و نه قضاى حاجت دارند. ظرف هايشان در آن جا، طلاست و شانه هاى سرشان، از طلا و نقره و بخوردان هايشان، عود و عرقشان مُشك است. هر يك از ايشان، دو همسر دارد كه از شدّت زيبايى، مغز ساق آنها از پشت گوشت، ديده مى شود.
هيچ ناسازى و نفرتى ميان ايشان (بهشتيان) نيست و همگى يك دل اند و بام و شام، خداوند را به پاكى مى ستايند.