حدیث دربارهبيمارى هاى روحى
عنه صلى الله عليه و آلهـ في حَديثٍ يَصِفُ فيهِ كَيفِيَّةَ حَشرِ المُتَّقينَ يَومَ القِيامَةِ ـ: وإذا عِندَ بابِ الجَنَّةِ شَجَرَةٌ يَنبُعُ مِن أصلِها عَينانِ، فَيَشرَبونَ مِن إحدَى العَينَينِ، فَإِذا بَلَغَ الشَّرابُ الصَّدرَ أَخرَجَ اللّهُ ما في صُدورِهِم مِن غِلٍّ أو حَسَدٍ أو بَغيٍ، وذلِكَ قَولُ اللّهِ تَعالى: «وَ نَزَعْنَا مَا فِى صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَ نًا عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَـبِلِينَ» ۱، فَلَمَّا انتَهَى الشَّرابُ إِلَى البَطنِ طَهَّرَهُم مِن دَنَسِ الدُّنيا وَقَذَرِها، وَذلِكَ قَولُ اللّهِ تَعالَى: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» ، ثُمَّ اغتَسَلوا مِنَ الاُخرى فَجَرَت عَلَيهِم نَضرَةُ النَّعيمِ، فَلا تَشعَثُ أَبدانُهُم وَلا تَغَيَّرُ أَلوانُهُم أَبَدا. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديثى كه در آن، چگونگى محشور شدن پرهيزگاران را در قيامت، بيان مى كند ـ: بر درِ بهشت، با درختى رو به رو مى شوند كه از پاى آن، دو چشمه مى جوشد: از يك چشمه اش مى نوشند و به محض آن كه نوشيدنى به سينه شان رسيد، خداوند، هر آنچه كينه و حسادت و بدخواهى در سينه هاى آنهاست، همه را بيرون مى برد. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و آنچه كينه در سينه هاى آنان است، بر مى كَنيم. برادرانه بر تخت هايى، رو به روى يكديگر نشسته اند» . و نوشيدنى چون به معده رسد، آنان را از آلودگى ها و نجاست هاى دنيا پاك مى گرداند. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و پروردگارشان نوشيدنى اى پاك كننده به آنان نوشانيد» .
سپس خود را در چشمه ديگر، شستشو مى دهند و خرّمى، نعمت وجودشان را فرا مى گيرد و ديگر، نه بدن هايشان كثيف مى شود و نه رنگشان هرگز تغيير مى كند.