حدیث دربارهزيبايى بهشتيان

الإمام الباقر عليه السلام:إِنَّ أَهلَ الجَنَّةِ جُردٌ، مُردٌ، مُكَحَّلِينَ، مُكَلَّلِينَ، مُطَوَّقِينَ، مُسَوَّرِينَ، مُخَتَّمِينَ، ناعِمِينَ، مَحبُورِينَ، مُكرَمِينَ. ۱

امام باقر عليه السلام:بهشتيان، بدن ها و صورت هايشان عارى از موست، چشمانى سرمه كشيده دارند، تاج بر سر، طوق بر گردن، دستبند در دست، و انگشترى در انگشتان خويش دارند. راحت اند، شادان اند، گرامى اند.

۱.الاختصاص: ص 358 عن جابر، بحار الأنوار: ج 8 ص 220 ح 214.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت زیبایی بهشتیان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه كتاب (قرآن) را بر محمّد فرو فرستاد، اهل بهشت پيوسته بر حُسن و زيبايى شان افزوده مى شود، همچنان كه در دنيا پيوسته زشت تر و پيرتر مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، در حالى برانگيخته مى شوند كه به صورت آدمى سى و سه ساله اند، صورت هايشان از مو پيراسته است و چشمانى سرمه كشيده دارند. سپس آنان را به نزد درختى در بهشت مى برند و از آن درخت بر ايشان جامه مى پوشانند. جامه هايشان هرگز كهنه نمى شود و جوانى شان هيچ گاه از بين نمى رود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس كه بهشتى باشد و بميرد، كوچك باشد يا بزرگ، در بهشت، سى ساله خواهد بود و هرگز بر سنّ او افزوده نخواهد شد. اهل دوزخ نيز همين گونه اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اهل بهشت، در حالى به بهشت وارد مى شوند كه بدن ها و صورت هايى عارى از مو دارند، سيمين بَرند، موهاى سرشان پُر چين و شكن است، چشمانى سرمه كشيده دارند، سى و سه ساله اند، در هيئت آدمى هستند كه شصت گز قامت و هفت گز پهنا دارد.

المناقب، ابن شهرآشوب:پيرزنى از انصار به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: برايم دعا كن كه به بهشت بروم. فرمود: «پيرزنان به بهشت نمى روند». پيرزن گريست. پيامبر صلى الله عليه و آله خنديد و فرمود: «مگر نشنيده اى كه خداى بلندمرتبه مى فرمايد: «ما ايشان را پديد آورديم پديد آوردنى. پس آنان را دوشيزگان قرار داديم» ؟».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشتيان، جوانانى هستند با پيكرها و چهره هايى عارى از مو و تنها موى بدن آنها، موى سر است و ابروان و مژگان؛ يعنى در زهار و زير بغل آنها، مويى نيست. به قامت آدمى شصت گزند و به سنّ عيسى بن مريم، سى و سه ساله. بدن هايى سپيد دارند و جامه هايى سبز. در برابر هر يك از آنان، سفره اى پهن مى شود و پرنده اى مى آيد و مى گويد: اى ولىّ خدا! من از چشمه سلسبيل نوشيده ام و در باغ هاى بهشت، زير عرش، دانه بر چيده ام و از فلان ميوه ها خورده ام. يك طرف [آن پرنده]، طعم پخته دارد و طرف ديگر، طعم بريانى. پس، او از [گوشت] آن پرنده، آنچه مى خواهد، تناول مى كند. بر ولىّ [خدا]، هفتاد جامه پوشانده شده كه رنگ هر يك از آنها متفاوت با ديگرى است، و در انگشتانشان ده انگشترى است كه بر اوّلى نوشته شده است: «درود بر شما كه شكيبايى كرديد!» . بر دومى نوشته شده است: «با سلامت و ايمنى به آن جا در آييد» ، و بر سومى: «اين است آن بهشتى كه به پاداش كارهايى كه مى كرديد، ميراث گرفتيد» ، و بر چهارمى: «غم و اندوه ها از شما برداشته شده است»، و بر پنجمى: «زيورها و جامه ها بر شما پوشانديم»، و بر ششمى: «سيه چشمان بهشتى را به همسرى شما در آورديم»، و بر هفتمى: «و در آن جاست آنچه دل ها آن را بخواهند و ديدگان، لذّت برند و شما در آن، جاودانيد» ، و بر هشتمى: «با پيامبران و صدّيقان، همنشين گشته ايد»، و بر نُهمى: «جوانانى گشته ايد كه هرگز پير نمى شويد»، و بر دهمى: «در همسايگى كسى ساكن شده ايد كه همسايگان را نمى آزارد».