حدیث دربارهجويبارهاى بهشت

عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ أَنهارَ الجَنَّةِ تَجرِي فِي غَيرِ اُخدُودٍ، أَشَدَّ بَياضا مِنَ الثَّلجِ، وَأَحلَى مِنَ العَسَلِ، وَأَليَنُ مِنَ الزُّبدِ، طِينُ النَّهرِ مِسكٌ أَذفَرُ، وَحَصاهُ الدُّرُّ وَالياقُوتُ، تَجرِي فِي عُيُونِهِ وَأَنهارِهِ حَيثُ يَشتَهِي وَيُرِيدُ فِي جَنّاتِهِ وَلِيُ اللّهِ، فَلَو أَضافَ مَن فِي الدُّنيا مِنَ الجِنِّ وَالإِنسِ لَأَوسَعَهُم طَعاما وَشَرابا وَحَلالاً وَحُلِيّا، لا يَنقُصُهُ مِن ذَلِكَ شَيءٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جويبارهاى بهشت، در شيارها جارى نيستند و از برف، سفيدتر، و از عسل، شيرين تر، و از خامه، نرم ترند. گِل جويبار، مُشكى ناب است و ريگ هايش، دُر و ياقوت اند، و در چشمه ها و جويبارهايش، تا هر كجا كه ولىّ خدا بخواهد و اراده كند، روان مى شوند. اگر اهل دنيا را، از جن و انس، ميهمان كند، مى تواند به همه آنها، خوراك و نوشيدنى بدهد و بر همه آنان، جامه و زيور بپوشانَد، بى آن كه چيزى از او كم شود.
۱.الاختصاص: ص 357 عن جابر عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 8 ص 219 ح 211.

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحار الأنوارـ به نقل از ابن عبّاس، در حديثى طولانى كه در آن از مسائلى كه عبد اللّه بن سلام از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پرسيد، ياد مى كند ـ: مرا از جويبارهاى بهشت، خبر ده كه آنها چيستند؟ فرمود: «اى پسر سلام! شيرى كه مزه اش هرگز تغيير نمى كند، و باده اى، و انگبينى ناب، و آبى كه رنگ و مزه اش دگرگون نمى گردد». ابن سلام گفت: درست گفتى، اى محمّد! آيا اين جويبارها، جامدند يا روان؟ فرمود: «در ميان درختان بهشت، روان اند». ابن سلام گفت: آيا اين جويبارها، كاستى و فزونى مى يابند؟ فرمود: «نه، اى پسر سلام!». گفت: آيا برايشان، نمونه اى در دنيا هست؟ فرمود: «آرى». گفت: چه چيز؟ فرمود: «اى پسر سلام! به درياها بنگر. در آنها از آسمان، باران مى بارد و از زمين نيز رودها به آنها مى ريزند؛ امّا آب درياها، كم و زياد نمى شود». ابن سلام گفت: جويبارهاى بهشت را برايم توصيف كن. فرمود: «اى پسر سلام! در بهشت، جويبارى است كه به آن، كوثر مى گويند. بويش خوش تر از بوى مُشك تيزبو و عنبر است، ريگ هايش دُر و ياقوت اند، و با مرواريدى سفيد، مُهر شده است. آن، منزلگاه دوستان خداى بلندمرتبه است».