حدیث دربارهجويبارهاى بهشت
بحار الأنوار عن ابن عبّاسـ فِي خَبَرٍ طَوِيلٍ يَذكُرُ فِيهِ مَسائِلَ سَأَلَها عَبدُ اللّهِ بنُ سَلامٍ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله ـ: فَأَخبِرنِي عَن أَنهارِ الجَنَّةِ ما هِيَ؟ قالَ: يَابنَ سَلامٍ، لَبَنٌ لَم يَتَغَيَّر طَعمُهُ، وَخَمرٌ، وَعَسَلٌ مُصَفًّى، وَماءٌ غَيرُ آسِنٍ.
قالَ: صَدَقتَ يا مُحَمَّدُ، فَجامِدَةٌ هِيَ أَم جارِيَةٌ؟ قالَ: بَل جارِيَةٌ بَينَ أَشجارِها. قالَ: فَهَل تَنقُصُ أَم تَزِيدُ؟ قالَ: لا يَابنَ سَلامٍ، قالَ: فَهَل لِذلِكَ مَثَلٌ فِي الدُّنيا؟ قالَ: نَعَم، قالَ: وَما هُوَ؟ قالَ: يَابنَ سَلامٍ، اُنظُر إِلَى البِحارِ تُمطِرُ فِيها السَّماءُ وَتَمُدُّها الأَنهارُ مِنَ الأَرضِ فَلا تَزِيدُ وَلا تَنقُصُ.
قالَ: صِفْ لِي أَنهارَ الجَنَّةِ. قالَ: يَابنَ سَلامٍ، فِي الجَنَّةِ نَهرٌ يُقالُ لَهُ: الكَوثَرُ، رائِحَتُهُ أَطيَبُ مِن رائِحَةِ المِسكِ الأَذفَرِ ۱ وَالعَنبَرِ، حَصاهُ الدُّرُّ وَالياقُوتُ، عَلَيهِ خِتامٌ مِن اللُّؤلُؤِ الأَبيَضِ، وَهُوَ مَنزِلُ أَولِياءِ اللّهِ تَعالَى. ۲
بحار الأنوارـ به نقل از ابن عبّاس، در حديثى طولانى كه در آن از مسائلى كه عبد اللّه بن سلام از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پرسيد، ياد مى كند ـ: مرا از جويبارهاى بهشت، خبر ده كه آنها چيستند؟ فرمود: «اى پسر سلام! شيرى كه مزه اش هرگز تغيير نمى كند، و باده اى، و انگبينى ناب، و آبى كه رنگ و مزه اش دگرگون نمى گردد».
ابن سلام گفت: درست گفتى، اى محمّد! آيا اين جويبارها، جامدند يا روان؟ فرمود: «در ميان درختان بهشت، روان اند». ابن سلام گفت: آيا اين جويبارها، كاستى و فزونى مى يابند؟ فرمود: «نه، اى پسر سلام!». گفت: آيا برايشان، نمونه اى در دنيا هست؟ فرمود: «آرى». گفت: چه چيز؟ فرمود: «اى پسر سلام! به درياها بنگر. در آنها از آسمان، باران مى بارد و از زمين نيز رودها به آنها مى ريزند؛ امّا آب درياها، كم و زياد نمى شود».
ابن سلام گفت: جويبارهاى بهشت را برايم توصيف كن. فرمود: «اى پسر سلام! در بهشت، جويبارى است كه به آن، كوثر مى گويند. بويش خوش تر از بوى مُشك تيزبو و عنبر است، ريگ هايش دُر و ياقوت اند، و با مرواريدى سفيد، مُهر شده است. آن، منزلگاه دوستان خداى بلندمرتبه است».