حدیث دربارهچشمه هاى بهشت

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أَربَعُ عُيُونٍ فِي الجَنَّةِ: عَينانِ تَجرِيانِ مِن تَحتِ العَرشِ؛ إِحداهُما الَّتِي ذَكَرَ اللّهُ: «يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا» ، وَالاُخرَى الزَّنجَبِيلُ، وَالاُخرَيانِ نَضَّاخَتانِ ۱ مِن فَوقِ العَرشِ؛ إِحداهُما الَّتِي ذَكَرَ اللّهُ: «عَينا فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلاً» ، وَالاُخرَى «التَّسنِيمُ» ۲. ۳

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، چهار چشمه است: دو چشمه از زير عرش، جارى مى شوند كه يكى از آنها، همان است كه خدا فرموده: «و آن را [به دلخواه خويش]جارى مى سازند» . و ديگرى، «زَنجَبيل» است. دو چشمه ديگر نيز از فراز عرش مى جوشند كه يكى از آنها، همان است كه خداوند فرموده: «چشمه اى است در آن جا، كه سَلسَبيل ناميده مى شود» و ديگرى، «تسنيم» است.

۱.عَيْنٌ نَضّاخَة: أي كثيرة الماء فوّارة (النهاية: ج 5 ص 71 «نضخ»).

۲.التسنيم: عين في الجنّة، رفيعة القدر (مفردات ألفاظ القرآن: ص 429 «سنم»).

۳.تفسير القرطبي: ج 19 ص 127، الدرّ المنثور: ج 8 ص 375 كلاهما نقلاً عن الحكيم الترمذي في نوادر الاُصول عن الحسن.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت چشمه های بهشت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در فردوس (پرديس)، چشمه اى است شيرين تر از شهد، نرم تر از خامه، خُنَك تر از برف، و خوش بوتر از مُشك. در آن، گِلى است كه خداى عز و جل، ما و پيروان ما را از آن آفريد. بنا بر اين، هر كه از آن گِل نباشد، از ما و از پيروان ما نيست. آن، همان پيمانى است كه خداى عز و جل در باره ولايت على بن ابى طالب، گرفت.

امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «طراوت نعمت» ـ: آن، چشمه اى است در بهشت كه از آن، وضو مى گيرند و غسل مى كنند. پس طراوت نعمت، بر آنان جارى مى شود.

الزهد، حسين بن سعيدـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: از امام صادق عليه السلام در باره دوزخيان پرسيدم. فرمود: «[پدرم]باقر عليه السلام مى فرمود: از دوزخ، بيرون مى آيند و به كنار چشمه اى بر درِ بهشت، به نام چشمه زندگانى، بُرده مى شوند و از آب آن، بر آنان مى پاشند و گوشت و پوست و موهايشان، همچنان كه كِشته مى رويد مى رويد».

الاختصاصـ به نقل از عبد اللّه بن سِنان ـ: از امام صادق عليه السلام در باره حوض [كوثر]پرسيدم. به من فرمود: «حوضى است از بُصرا جايى است در شام، از توابع دمشق. تا صنعا. دوست دارى آن را ببينى؟». گفتم: آرى. پس دستم را گرفت و مرا به پشت مدينه برد. سپس با پايش به زمين زد و من، رودى را ديدم كه از اين كنارش، آبى سفيدتر از برف، روان بود و از آن كنارش، شيرى سفيدتر از برف، و در وسطش، باده اى خوش رنگ تر از ياقوت، به طورى كه هرگز، چيزى خوش رنگ تر از آن باده در وسط شير و آب، نديده بودم». به امام عليه السلام گفتم: قربانت گردم! اين نهر، از كجا سرچشمه مى گيرد و از كجا جارى مى شود؟ فرمود: «اين چشمه هايى كه خداوند در كتابش از آنها ياد كرده، نهرهايى در بهشت اند: چشمه اى از آب، چشمه اى از شير، و چشمه اى از باده، كه در اين نهر، جريان مى يابند». در دو كرانه نهر، درختانى ديدم و بر آنها، دختركانى به سرهايشان آويزان بودند كه زيباتر از آنها در عمرم نديده بودم و در دست هايشان، ظرف هايى بود در نهايتِ زيبايى كه از نوع ظرف هاى دنيا نبودند.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميخته با تسنيم است» ـ: بهترين نوشيدنىِ بهشتيان، از بلنداى تسنيم، برايشان مى آيد. تسنيم، چشمه اى است كه مقرّبان، از آن مى نوشند، و مقرّبان، همان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند.

امام صادق عليه السلامـ در دعا ـ: بار خدايا! به رحمت خود، ما را در زمره شايستگان، در آور و به درجات عالى، بالا ببر و با پياله هايى از باده ناب از چشمه سَلسَبيل، بر ما بنوشان، و به رحمت خود، از سيه چشمان بهشتى، به همسرى ما در آور».