حدیث دربارهچشمه هاى بهشت

عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ فِي الفِردَوسِ لَعَينا أَحلَى مِنَ الشَّهدِ، وَأَليَنَ مِن الزُّبدَ، وَأَبرَدَ مِن الثَّلجِ، وَأَطيَبَ مِنَ المِسكِ، فِيها طِينَةٌ خَلَقَنا اللّهُ عز و جل مِنها وَخَلَقَ مِنها شِيعَتَنا، فَمَن لَم يَكُن مِن تِلكَ الطِّينَةِ فَلَيسَ مِنّا وَلا مِن شِيعَتِنا، وَهِيَ المِيثاقُ الَّذِي أَخَذَ اللّهُ عز و جل عَلَيهِ وَلايَةَ عَلِيِ بنِ أَبِي طالِبٍ عليه السلام. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در فردوس (پرديس)، چشمه اى است شيرين تر از شهد، نرم تر از خامه، خُنَك تر از برف، و خوش بوتر از مُشك. در آن، گِلى است كه خداى عز و جل، ما و پيروان ما را از آن آفريد. بنا بر اين، هر كه از آن گِل نباشد، از ما و از پيروان ما نيست. آن، همان پيمانى است كه خداى عز و جل در باره ولايت على بن ابى طالب، گرفت.

۱.الأمالي للطوسي: ص 308 ح 620، بشارة المصطفى: ص 207 كلاهما عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عليهم السلام، أعلام الدين: ص 144، بحار الأنوار: ج 8 ص 173 ح 117.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت چشمه های بهشت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، چهار چشمه است: دو چشمه از زير عرش، جارى مى شوند كه يكى از آنها، همان است كه خدا فرموده: «و آن را [به دلخواه خويش]جارى مى سازند» . و ديگرى، «زَنجَبيل» است. دو چشمه ديگر نيز از فراز عرش مى جوشند كه يكى از آنها، همان است كه خداوند فرموده: «چشمه اى است در آن جا، كه سَلسَبيل ناميده مى شود» و ديگرى، «تسنيم» است.

امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «طراوت نعمت» ـ: آن، چشمه اى است در بهشت كه از آن، وضو مى گيرند و غسل مى كنند. پس طراوت نعمت، بر آنان جارى مى شود.

الزهد، حسين بن سعيدـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: از امام صادق عليه السلام در باره دوزخيان پرسيدم. فرمود: «[پدرم]باقر عليه السلام مى فرمود: از دوزخ، بيرون مى آيند و به كنار چشمه اى بر درِ بهشت، به نام چشمه زندگانى، بُرده مى شوند و از آب آن، بر آنان مى پاشند و گوشت و پوست و موهايشان، همچنان كه كِشته مى رويد مى رويد».

الاختصاصـ به نقل از عبد اللّه بن سِنان ـ: از امام صادق عليه السلام در باره حوض [كوثر]پرسيدم. به من فرمود: «حوضى است از بُصرا جايى است در شام، از توابع دمشق. تا صنعا. دوست دارى آن را ببينى؟». گفتم: آرى. پس دستم را گرفت و مرا به پشت مدينه برد. سپس با پايش به زمين زد و من، رودى را ديدم كه از اين كنارش، آبى سفيدتر از برف، روان بود و از آن كنارش، شيرى سفيدتر از برف، و در وسطش، باده اى خوش رنگ تر از ياقوت، به طورى كه هرگز، چيزى خوش رنگ تر از آن باده در وسط شير و آب، نديده بودم». به امام عليه السلام گفتم: قربانت گردم! اين نهر، از كجا سرچشمه مى گيرد و از كجا جارى مى شود؟ فرمود: «اين چشمه هايى كه خداوند در كتابش از آنها ياد كرده، نهرهايى در بهشت اند: چشمه اى از آب، چشمه اى از شير، و چشمه اى از باده، كه در اين نهر، جريان مى يابند». در دو كرانه نهر، درختانى ديدم و بر آنها، دختركانى به سرهايشان آويزان بودند كه زيباتر از آنها در عمرم نديده بودم و در دست هايشان، ظرف هايى بود در نهايتِ زيبايى كه از نوع ظرف هاى دنيا نبودند.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «و آميخته با تسنيم است» ـ: بهترين نوشيدنىِ بهشتيان، از بلنداى تسنيم، برايشان مى آيد. تسنيم، چشمه اى است كه مقرّبان، از آن مى نوشند، و مقرّبان، همان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند.

امام صادق عليه السلامـ در دعا ـ: بار خدايا! به رحمت خود، ما را در زمره شايستگان، در آور و به درجات عالى، بالا ببر و با پياله هايى از باده ناب از چشمه سَلسَبيل، بر ما بنوشان، و به رحمت خود، از سيه چشمان بهشتى، به همسرى ما در آور».