حدیث دربارهسراپرده هاى بهشت
الكافي عن الحلبيّ:سَأَلتُ أَبا عبدِ اللّهِ عليه السلام عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «فِيهِنَّ خَيْرَ تٌ حِسَانٌ» ۱ قالَ: هُنَّ صَوالِحُ المُؤمِناتِ العارِفاتِ، قُلتُ: «حُورٌ مَّقْصُورَ تٌ فِى الْخِيَامِ» ؟ قالَ: الحُورُ: هُنَّ البِيضُ المَضمُوماتُ المُخَدَّراتُ فِي خِيامِ الدُّرِّ وَالياقُوتِ وَالمَرجانِ، لِكُلِّ خَيمَةٍ أَربَعَةُ أَبوابٍ، عَلى كُلِّ بابٍ سَبعُونَ كاعِبا ۲ حُجّابا لَهُنَّ، وَيَأتِيهِنَّ فِي كُلِّ يَومٍ كَرامَةٌ مِنَ اللّهِ عَزَّ ذِكرُهُ (لِ) يُبَشِّرَ اللّهُ عز و جل بِهِنَّ المُؤمِنِينَ. ۳
الكافىـ به نقل از حلبى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداى عز و جل: «در آن جا [زنانى] نكوخوى و نكو رويند» پرسيدم.
فرمود: «آنان صالح و مؤمن و خداشناس اند».
گفتم: «سيه چشمانى پرده نشين در سراپرده ها» [چيست؟]
فرمود: «سيه چشمان، دختركانِ سيمين برِ جمع شده و نگهدارى شده در سراپرده هايى از دُر و ياقوت و مرجان اند. هر سراپرده اى، چهار در دارد و بر هر درى، هفتاد دخترك نورسيده نارپستان، دربانى آنان مى كنند و در هر روز، كرامتى از جانب خداى عز و جل نزدشان مى آيد تا خداوند با آنان به مؤمنان، مژده دهد.