حدیث دربارهزنانى بهشتى
الإمام الصادق عليه السلام:أَوحَى اللّهُ تَعالى إِلى داوُودَ عليه السلام أَنَّ خلادَةَ بِنتَ أَوسٍ بَشِّرها بِالجَنَّةِ وَأَعلِمها أَنَّها قَرِينَتُكَ فِي الجَنَّةِ.
فَانطَلَقَ إِلَيها فَقَرَعَ البابَ عَلَيها، فَخَرَجَت وَقالَت: هَل نَزَلَ فِيَّ شَيءٌ؟ قالَ: نَعَم، قالَت: وَما هُوَ؟ قالَ: إِنَّ اللّهَ تَعالى أَوحى إِلَيَّ وَأَخبَرَنِي أَنَّكِ قَرِينَتِي فِي الجَنَّةِ، وَأَن أُبَشِّرَكِ بِالجَنَّةِ، قالَت: أَوَ يَكُونُ اسمٌ وافَقَ اسمِي؟ قالَ: إِنَّكِ لَأَنتِ هِيَ، قالَت: يا نَبِيَّ اللّهِ، ما أُكَذِّبُكَ وَلا وَاللّهِ ما أَعرِفُ مِن نَفسِي ما وَصَفتَنِي بِهِ!
قالَ داوُودُ: أَخبِرِينِي عَن ضَمِيرِكِ وَسَرِيرَتِكِ، هُوَ؟ قالَت: أَمّا هذا فَسَأُخبِرُكَ بِهِ؛ أُخبِرُكَ أَنَّهُ لَم يُصِبنِي وَجَعٌ قَطُّ نَزَلَ بِي كائِنا ما كانَ، وَلا نَزَلَ بِي ضُرٌّ وَحاجَةٌ وَجُوعٌ كائِنا ما كانَ إِلّا صَبَرتُ عَلَيهِ، وَلَم أَسأَلِ اللّهَ كَشفَهُ عَنِّي حَتّى يُحَوِّلَهُ اللّهُ عَنِّي إِلَى العافِيَةِ وَالسَّعَةِ، وَلَم أَطلُب بَدَلاً وَشَكَرتُ اللّهَ عَلَيها وَحَمِدتُهُ.
فَقالَ داوُودُ عليه السلام: فَبِهذا بَلَغتِ ما بَلَغتِ.
ثُمَّ قالَ أَبُو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: وَهذا دِينُ اللّهِ الَّذِي ارتَضاهُ لِلصّالِحِينَ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداى متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود كه: به خَلاده دختر اوس، مژده بهشت بده و به آگاهى اش برسان كه او در بهشت، همسر تو خواهد بود.
داوود به سوى او رفت و درِ خانه اش را كوبيد. خلاده بيرون آمد و گفت: آيا چيزى در باره ام نازل شده است؟
داوود گفت: «خداوند بلندمرتبه، به من وحى فرمود و به من خبر داد كه تو همنشين من در بهشت خواهى بود و فرمود كه تو را به بهشت، مژده دهم».
خلاده گفت: شايد تشابه اسمى ميان من و كسى ديگر، رخ داده است!
داوود گفت: «خودِ تو هستى».
خلاده گفت: اى پيامبر خدا! من تو را دروغگو نمى شمارم؛ امّا به خدا سوگند، در خود، چنين سزامندى اى نمى يابم!
داوود گفت: «مرا از باطن و درونت خبر ده كه در آن، چه مى گذرد».
خلاده گفت: اين را به تو خبر مى دهم. من هرگز به هيچ دردى از هيچ نوعى، مبتلا نشدم و هيچ گونه نياز و گرسنگى اى، از هيچ گونه به من نرسيد، مگر اين كه در برابرش شكيبايى كردم و از خداوند نخواستم كه آن را از من برطرف سازد تا آن كه او خود از من دورش گردانَد و عافيت و گشايش دهد، و به جاى آن، چيزى از خدا نخواستم و خدا را بر آن شكر گزاردم و ستايش نمودم.
داوود عليه السلام گفت: «پس با اين خصلت، به آن مقام رسيده اى».
اين، همان دين خداست كه براى نيكان، برگزيده و پسنديده است.
۱.قصص الأنبياء للراوندي: ص 206 ح 268، مشكاة الأنوار: ص 60 ح 75 نحوه وكلاهما عن الحلبي، بحار الأنوار: ج 71 ص 89 ح 42.