حدیث دربارهذكر مصايب

دِعبِلُ الخُزاعِيُّ:دَخَلتُ عَلى سَيِّدي ومَولايَ عَلِيِّ بنِ موسَى الرِّضا عليه السلامفي مِثلِ هذِهِ الأَيّامِ، فَرَأَيتُهُ جالِسًا جِلسَةَ الحَزينِ الكَئيبِ وأصحابُهُ مِن حَولِهِ، فَلَمّا رَآني مُقبِلاً قالَ لي: مَرحَبًا بِكَ يا دِعبِلُ، مَرحَبًا بِناصِرِنا بِيَدِهِ ولِسانِهِ. ثُمَّ إنَّهُ وَسَّعَ لي في مَجلِسِهِ وأجلَسَني إلى جانِبِهِ، ثُمَّ قالَ لي: يا دِعبِلُ، اُحِبُّ أن تُنشِدَني شِعرًا؛ فَإِنَّ هذِهِ الأَيّامَ أيّامُ حُزنٍ كانَت عَلَينا أهلَ البَيتِ، وأيّامُ سُرورٍ كانَت عَلى أعدائِنا خُصوصًا بَني اُمَيَّةَ. يا دِعبِلُ، مَن بَكى وأبكى عَلى مُصابِنا ولَو واحِدًا كانَ أجرُهُ عَلَى اللّهِ. يا دِعبِلُ، مَن ذَرَفَت عَيناهُ عَلى مُصابِنا وبَكى لِما أصابَنا مِن أعدائِنا حَشَرَهُ اللّهُ مَعَنا في زُمرَتِنا. يا دِعبِلُ، مَن بَكى عَلى مُصابِ جَدِّيَ الحُسَينِ غَفَرَ اللّهُ لَهُ ذُنوبَهُ البَتَّةَ ۱.

دعبل خزاعى:در يك چنين روزهايى به خدمت سرور و مولايم على بن موسى الرضا عليه السلامرسيدم؛ ديدم كه همچون شخص اندوهگين دل شكسته اى، نشسته است و يارانش گرد او جمعند. چون مرا ديد فرمود: خوش آمدى اى دعبل، خوش آمدى اى آن كه با دست و زبانت، ياريمان مى كنى. سپس برايم جا باز كرد و مرا پهلوى خود نشانيد و آن گاه فرمود: اى دعبل! دوست دارم برايم شعرى بسرايى؛ زيرا اين روزها، روزهاى غم و اندوه ما اهل بيت و ايام شادمانى دشمنان ما به ويژه بنى اميّه بوده است. اى دعبل، هركس در مصيبت ما بگريد و ديگرى را، ولو يك نفر، بگرياند پاداش او با خداست. اى دعبل، هركس ديدگانش براى مصيبت ما اشكّ ريزد و به خاطر آن چه از دشمنانمان به ما رسيده است بگريد، خداوند او را در زمره ما محشور فرمايد. اى دعبل، هركس براى مصيبت جدّم حسين گريه كند خداوند قطعاً گناهان او را مى آمرزد.

۱.البحار: 45 / 257 / 15 نقلاً عن بعض مؤلّفات المتأخّرين، الدمعة الساكبة: 4 / 173.

کلیدواژه‌ها امامت عامه امامت حقوق اهل بیت علیهم السلام عناوین حقوق اهل بیت علیهم السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:برخى از فرشتگان آسمان يكى دو سه نفر [از اهل زمين]را مى بينند كه مشغول سخن گفتن از فضايل آل محمّد هستند، پس مى گويند: نمى بينيد اين عده را كه با تعداد اندكشان وداشتن دشمنان فراوان، از فضايل آل محمّد صلى الله عليه و آله ياد مى كنند؟! گروه ديگرى از فرشتگان مى گويند: «اين فضل خداست كه آن را به هركه بخواهد عطا مى كند و خدا داراى فضل بسيار است».

احمد بن يحيى اَوْديّ به سندش از مُنذِر از امام حسين عليه السلام:هيچ بنده اى نيست كه دو چشم او براى ما قطره اى بيفشاند، يا دو ديده اش به خاطر ما اشكى بريزد مگر اين كه خداوند به سبب آن، او را يك حقب [هشتاد تا صد سال]در بهشت جاى دهد. احمدبن يحيى اودى گويد: من حسين بن على عليه السلام را در خواب ديدم و عرض كردم: مخوّل بن ابراهيم از ربيع بن منذر از پدرش برايم گفت كه شما فرموده ايد: هيچ بنده اى نيست كه دو چشم او براى ما قطره اى بيفشاند، يا دو ديده اش به خاطر ما اشكى بريزد مگر اين كه خداوند به سبب آن، او را يك حقب در بهشت جاى دهد؟ حضرت فرمود: درست است. عرض كردم: اينك سند [اين حديث] ميان من و شما ساقط گشت [من آن را بى واسطه از شما شنيدم و از اين پس بدون واسطه از شما روايت مى كنم].

حسين بن ابى فاخته:من و ابو سلمه سرّاج و يونس بن يعقوب و فضل بن يسار در خدمت ابو عبداللّه جعفر بن محمّد عليهماالسلام بوديم. من عرض كردم: فدايت شوم، من در مجالس اين قوم حاضر مى شوم اما در دلم شما را ياد مى كنم، چه ذكرى بگويم؟ فرمود: اى حسين! هرگاه در مجالس آنان حاضر شدى بگو: خدايا! آسايش و شادمانى را نصيب ما فرما. در اين صورت تو به آن چه بخواهى مى رسى. عرض كردم: فدايت شوم، من ذكر حسين بن على عليه السلاممى گويم؛ در هنگام ذكر او چه بگويم؟ فرمود: بگو: صلى اللّه عليك يا ابا عبداللّه؛ اين ذكر را سه بار تكرار كن. حضرت سپس رو به ما كرد و فرمود: هنگامى كه ابا عبداللّه الحسين عليه السلام به قتل رسيد، هفت آسمان و هفت زمين و هر آن چه در آنها و در ميان آنهاست و همه بهشتيان و دوزخيان و همه موجودات مرئى و نامرئى براى او گريستند مگر سه چيز كه برايش گريه نكردند. حسين بن ابى فاخته مى گويد: عرض كردم: فدايت شوم، اين سه چيزى كه بر او گريه نكردند كدامند؟ فرمود: بصره، دمشق و خاندان حكم بن ابى العاص.

امام صادق عليه السلام:هركس به خاطر خونى كه از ما ريخته شده، يا حقّى كه از ما گرفته شده ويا هتك حرمتى كه نسبت به ما يا يكى از شيعيان ما شده باشد قطره اى اشكّ بريزد، خداوند متعال به سبب آن او را يك حقب [هشتاد تا صد سال]در بهشت جاى دهد.

بكر بن محمّد اَزدى از امام صادق عليه السلام:آيا باهم مى نشينيد و گفتگو مى كنيد؟ عرض كردم، آرى، فدايت شوم. فرمود: من اين گونه مجالس را دوست دارم. پس ياد ما را زنده كنيد؛ كه هركس از ما ياد كند يا در حضور او از ما ياد شود و به اندازه پر مگسى اشكّ از ديدگانش بيرون آيد خداوند گناهان او را بيامرزد حتى اگر بيشتر از كف دريا باشد.

امام صادق عليه السلام:هركس در نزد او از ما ياد شود و او بگريد، خداوند چهره اش را بر آتش حرام گرداند.

ابان بن تغلب از امام صادق عليه السلام:نفس كشيدن غمديده از براى ستمى كه بر ما رفته، تسبيح است و اندوه او به خاطر ما عبادت است و پرده پوشى اسرار ما، جهاد در راه خداست. حضرت صادق عليه السلامسپس فرمود: بايد اين حديث را باطلا نوشت.

مسمع بن عبدالملك:حضرت صادق عليه السلام به من فرمود: اى مسمع، از زمانى كه اميرالمؤمنين عليه السلامكشته شد آسمان و زمين دلسوزانه براى ما مى گريند و فرشتگانى كه براى ما گريه مى كنند بيشترند [از آسمان و زمين] و از زمانى كه ما كشته شديم، اشكّ فرشتگان نخشكيده است و هيچ كس از روى دلسوزى براى ما و به خاطر آن چه بر سر ما آمده است نگريد، مگر اين كه خداوند متعال پيش از آن كه اشكّ از ديدگانش بيرون آيد او را رحمت كند و چون اشكهايش بر گونه اش جارى گردد اگر قطره اى از آن اشكها در جهنم افتد حرارت آن را فرو نشاند چندان كه ديگر حرارتى برايش نماند و كسى كه به خاطر [مصائب] ما دلى دردمند داشته باشد هنگام مرگش كه ما را مى بيند چنان سرورى به او دست دهد كه تا وقتى در كنار حوض [كوثر] بر ما وارد شود آن سرور و شادمانى همچنان در قلبش باقى است.