آفرينش انسان از آب
4 حدیث
الكافي عن بُريد العجليِّ:سَأَلتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام عَن قَولِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ: «وَ هُوَ الَّذِى خَلَقَ مِنَ الْمَآءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَ صِهْرًا» ۱ فَقالَ: إنَّ اللّهَ تَعالى خَلَقَ آدَمَ مِنَ الماءِ العَذبِ وخَلَقَ زَوجَتَهُ مِن سِنخِهِ ۲، فَبَرَأَها مِن أسفَلِ أضلاعِهِ، فَجَرى بِذلِكَ الضِّلعِ سَبَبٌ ونَسَبٌ، ثُمَّ زَوَّجَها إيّاهُ فَجَرى بِسَبَبِ ذلِكَ بَينَهُما صِهرٌ، وذلِكَ قَولُهُ عَزَّ وجَلَّ: «نَسَبًا وَ صِهْرًا» فالنَّسَبُ ـ يا أخا بَني عِجلٍ ـ ما كانَ بِسَبَبِ الرِّجالِ، وَالصِّهرُ ما كانَ بِسَبَبِ النِّساءِ. ۳
الكافىـ به نقل از بُريد عِجْلى ـ: از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم: «و او كسى است كه از آب، بشرى آفريد و او را خويشاوند نسبى و سببى قرار داد» . فرمود: «خداوند متعال، آدم را از آب شيرين آفريد و همسرش را از بيخ او خلق كرد و او را از پايين ترين دنده آدم، پديد آورد. از اين دنده، خويشاوندىِ سببى و نسبى حاصل شد. سپس او را به همسرى آدم در آورد. بدين سبب، وصلت جارى گشت. اين است فرموده خداوند عز و جل: «خويشاوندى سببى و نسبى قرار داد» . پس، نَسَب ـ اى مرد عِجلى ـ از طريق مردان است، و سبب، از طريق زنان».
الإمام الهادي عليه السلامـ في خُطبَةٍ لَهُ ـ: أمّا بَعدُ، فَإِنَّ اللّهَ جَلَّ وعَزَّ جَعَلَ الصِّهرَ مَألَفَةً لِلقُلوبِ ونِسبَةَ المَنسوبِ، أوشَجَ ۱ بِهِ الأَرحامَ وجَعَلَهُ رَأفَةً ورَحمَةً إنَّ في ذلِكَ لَاياتٍ لِلعالَمِينَ، وقالَ في مُحكَمِ كِتابِهِ: «وَ هُوَ الَّذِى خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَ صِهْرًا» وقالَ: «وَ أَنكِحُواْ الْأَيَـمَى مِنكُمْ وَ الصَّــلِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَ إِمَائِكُمْ» ۲. ۳
امام هادى عليه السلامـ در يكى از سخنرانى هايش ـ: امّا بعد، خداوند عز و جلوصلت را مايه پيوند دل ها و خويشى نَسَبى قرار داد، به واسطه آن، رحم ها را به هم پيوست و آن را مايه مهر و محبّت قرار داد. در اين، خود، نشانه هايى است براى جهانيان. و خداوند، در كتاب استوار خويش فرموده است: «و او كسى است كه از آب، بشرى آفريد، و او را خويشاوند نسبى و سببى قرار داد» ، و فرموده است: «و بى همسران خود، و غلامان و كنيزان درستگارتان را همسر دهيد» .
الكافىـ به نقل از على بن عيسى، كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: خداى ـ تبارك و تعالى ـ با موسى عليه السلام مناجات كرد و در مناجاتش به او فرمود: «اى موسى!. منم ارباب بزرگ. من، تو را از قطره اى آب بى مقدار آفريدم، از گِلى كه آن را از زمين پست و به هم آميخته، بيرون آوردم. پس، بشرى شد، و اين من بودم كه آن را ساختم و آفريدم».
الدر المنثورـ عَنِ ابنِ عَبّاسٍ ـفي قَولِهِ تَعالى: «مِن سُلالَةٍ» ـ: السُّلالَةُ صَفوُ الماءِ الرَّقيقِ الَّذي يَكونُ مِنهُ الوَلَدُ. ۱
الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عبّاس، در باره سخن خداوند متعال: «من سُلالة» ـ: سُلاله، عبارت از آب زلال رقيقى است كه فرزند، از آن ساخته مى شود.
۱.الدرّ المنثور: ج 6 ص 91 نقلاً عن ابن جرير وابن المنذر وابن أبي حاتم؛ بحارالأنوار: ج 60 ص 383 ح 108.