آزمندى و ناشكيبى و بخل
1 حدیث
تفسير القمّي:قَولُهُ: «إِنَّ الْاءِنسَـنَ خُلِقَ هَلُوعًا» أي حَريصا، «إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا» قالَ: الشَّرُّ هُوَ الفَقرُ وَالفاقَةُ، «وَ إِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا» * وَ إِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا» قالَ: الغَناءُ وَالسَّعَةُ. ۱
تفسير القمّى:فرموده خداوند: «به راستى كه انسان، «هلوع» آفريده شده است» ؛ يعنى آزمند. «هرگاه شرّى به او رسد، بى تابى مى كند» ، شر به معناى فقر و نادارى است. «و هر گاه خيرى به او رسد، بخل مى ورزد» ، مقصود از خير، ثروت و دارايى است.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 386.