حدیث دربارهپيكار با نفس

عنه عليه السلام:جاهِد شَهوَتَكَ، وغالِب غَضَبَكَ، وخالِف سوءَ عادَتِكَ، تَزكُ ۱ نَفسُكَ، ويَكمُل عَقلُكَ، وتَستَكمِل ثَوابَ رَبِّكَ. ۲

امام على عليه السلام:با خواهش [نفس] خود پيكار كن، و با خشمت بستيز، و با عادت هاى بد خود، مخالفت نما تا جانت پاكيزه شود و خِردت كمال يابد و از پاداش پروردگارت بهره كامل ببرى.

۱.الزَّكاةُ لغةً: الطهارة والنماء والبركة والمدح (النهاية: ج 2 ص 307 «زكا»).

۲.غرر الحكم: ح 4760.

کلیدواژه‌ها پایه های کمال انسان پیکار با نفس

احادیث دیگر این موضوع

تفسير القمّى- به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره سخن خداوند عز و جل: «و سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد» پرسيدم. فرمود: «يعنى آن را آفريد و صورتش بخشيد. و فرموده او: «سپس، پليدكارى و پرهيزگارى اش را به آن الهام كرد» ؛ يعنى [اين دو را] به آن شناساند و الهام كرد، سپس آن را مخيّر ساخت و نفس هم [يكى از اين دو راه را]اختيار كرد. «كه هر كس آن را پاك گردانيد، مسلّما رستگار شد» ؛ يعنى نفس خود را پاك گردانيد. «و هر كه آلوده اش ساخت، به يقين در باخت» ؛ يعنى نفس خود را گم راه و منحرف ساخت.

امام على عليه السلام:هر كه با نفس خويش بستيزد، پرهيزگارى را به كمال رسانده است.

امام على عليه السلام:كمالِ شايستگى، در گروه پيكار با نفس است.

امام على عليه السلام:هر كس خويشتن را در راه اصلاح خود به رنج افكند، به سعادت دست مى يابد.

امام على عليه السلام:با تزكيه نفس است كه صفا [ى دل و نفس] حاصل مى شود.

امام على عليه السلام:به اوج اهداف نمى رسند، مگر اهل تهذيب [نفس] و مجاهده [با آن].

امام على عليه السلامـ هنگامى كه در باره جهان بَرين از ايشان پرسيده شد ـ: صورت هايى هستند برهنه از مادّه، فراتر از قوّه و استعداد. خداوند بر آن صورت ها تجلّى كرد و آنها [به نور وجودْ]روشن شدند، و به آنها نگريست و درخشان شدند، و مثال خود را در ماهيت آنها افكند، پس افعالش را از آنها پديدار ساخت، و انسان را داراى نفس ناطقه اى [مُدرك معقولات] آفريد كه اگر آن را با دانش و كردار، پاك گرداند و بپروراند، با گوهرهاى اوّليه علّت هايش (ذات عقول مقدّسه) همسان مى گردد، و هرگاه مزاجش معتدل شود و اضداد، جدا گردند، (خصلت هاى اخلاقى در او به اعتدال گرايد و از افراط و تفريط، سالم بماند)، با آن هفت آسمان محكم (نفوس فلكيه) شريك مى شود. شارح غرر الحكم مى گويد: و به آنچه تقرير شد ظاهر مى شود كه اين كلام مؤيّد چندين اصل از اصول حكما مى تواند شد نهايت نسبت آن به آن حضرت صلوات اللّه وسلامه عليه ثابت نيست بلكه گمان فقير اين است كه كلام يكى از حكما بوده كه بعضى از براى ترويج آن نسبت به آن حضرت داده واللّه تعالى يعلم. و مصحّح همين كتاب مى گويد: چنانكه شارح رحمه الله فرموده بظنّ متاخم بعلم مى توان حكم كرد كه اين كلام از آن حضرت نيست نظر به قرائن و اماراتى كه از ملاحظه آنها دريافت اين مدّعا مى شود.