حدیث دربارهايمان

الإمام الصادق عليه السلامـ في قَولِ اللّهِ عز و جل: «هُوَ الَّذِى أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِى قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ» ـ: هُوَ الإِيمانُ. ۱

امام صادق عليه السلامـ درباره اين سخن خداوند عز و جل: «او كسى است كه در دل هاى مؤمنان، آرامش را فرو فرستاد» ـ: يعنى ايمان را.

۱.الكافي: ج 2 ص 15 ح 4 عن حفص بن البختري وهشام بن سالم وغيرهما وح 1 عن أبي حمزة عن الإمام الباقر عليه السلام، بحارالأنوار: ج 69 ص 199 ح 18.

کلیدواژه‌ها ایمان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:با [نردبان] ايمان است كه به اوج خوش بختى و نهايت شادمانى مى توان رسيد.

امام على عليه السلام:[ارزش و كمال] انسان، به ايمان اوست.

امام صادق عليه السلام:و شايد كسى كه بر تدبير، از ديگر سوى، خُرده گيرد و بگويد: چگونه تدبيرى در كار است، حال آن كه مى بينيم در اين دنيا آن كه قوى تر است، بَرنده است: زورمند، زور مى گويد و [حق ديگران را] غصب مى كند، و ناتوان، زور مى بيند و پاى مال مى شود. نيكان، فقير و گرفتارند، و بدكاران، تن درست و برخوردار، و آن كه مرتكب گناه يا حرامى شود، به زودى كيفر نمى بيند. پس اگر در عالم، تدبيرى بود، همانا كارها بر روالى درست پيش مى رفت: نيكان، برخوردار مى بودند و بدكاران، محروم. زورمند، از ستم و زورگويى به ناتوان، باز داشته مى شد، و آن كه هتك حرمت مى كرد، بى درنگ، مجازات مى شد. در پاسخ به اين ايراد گفته مى شود: اگر چنين مى بود، ديگر جايى براى نيكى كردن و دست زدن به كارهاى خوب كه مايه امتياز انسان بر ديگر مخلوقات است، نمى ماند، و انگيزه اى براى وا داشتن خويش به نيكى و كار شايسته به منظور دستيابى به پاداش الهى و اعتماد به آنچه خدا وعده داده است، وجود نمى داشت، و مردم، چونان حيوانات مى شدند كه با چوب و علف به راه مى آيند، و هر از گاهى، يكى از اين دو (چوب و علف) به آنها نشان داده مى شود تا سر در فرمان داشته باشند، و هيچ كس بر پايه يقين به پاداش يا كيفر، كار نمى كرد، تا جايى كه اين امر، آنان را از مرز انسانيّت به مرز حيوانيت مى برد. ديگر اين كه كسى به آنچه [از ثواب الهى] غايب است، باور نمى دانست و جز براى آنچه نقد است، كار نمى كرد، و حاصل اين امر نيز آن مى شد كه آن كه كار نيك مى كند، صرفا براى روزى و رفاه در همين دنيا كار كند، و آن كه از ستم و كارهاى زشتْ خوددارى مى ورزد، تنها از ترس مجازات فورى از آنها خوددارى مى ورزد، به طورى كه اعمال و رفتار مردم، تماما، بر اساس وضعيت حاضر، صورت مى پذيرفت و با كمترين يقين به آنچه نزد خداست، همراه نمى بود و مستحقّ پاداش آخرت و نعمت جاويدان آن نمى شدند. علاوه بر اينها، چيزهايى كه آن خُرده گير برشمارد، يعنى ثروتمندى و فقر و تن درستى و بيمارى، بر خلاف روال [و قاعده اش] نيست، بلكه گاهى اوقات چنين است.