حدیث دربارهآفرينش انسان براى پرستش

امام باقر عليه السلامـ در حديثى از آدم عليه السلام خطاب به خداى سبحان ـ: آدم گفت: اى پروردگار من! چه ذريّه فراوانى دارم! اينان را براى چه آفريدى؟ خداوند فرمود:. «تو و فرزندان تو را آفريدم، بدون آن كه مرا به تو و به ايشان نيازى باشد؛ بلكه تو و ايشان را آفريدم تا شما را بيازمايم كه كدامينِ شما در زندگى اين سراى دنيا و پيش از آن كه بميريد، نيكوكردارتريد. دنيا و آخرت، و زندگى و مرگ، و فرمانبرى و نافرمانى، و بهشت و دوزخ را براى همين منظور آفريدم، و در تقدير و تدبير خويش، اين گونه اراده كردم، و با علم خود كه در ميان آنان نافذ است، ميان صورت ها و پيكرها، و رنگ ها و عمرها و روزى هايشان، و فرمانبرى و نافرمانى شان تفاوت افكندم. آنان را به خوش بخت و بدبخت، و بينا و كور و كوتاه و بلند، و زيبا و زشت، و دانا و نادان. و دارا و نادار، و فرمان بُردار و نافرمان، و تن درست و بيمار، و معلول و سالم، تقسيم نمودم، تا سالم به آن كه معلول است، بنگرد و مرا بر عافيت خويش، سپاس گويد، و معلول به تن درست بنگرد و مرا بخواند و از من بخواهد كه او را عافيت بخشم و بر بلاى من، صبر كند تا از پاداش فراوان خويش، به او عطا كنم. دارا به ندار بنگرد و مرا ستايش و سپاس گويد. نادار به دارا بنگرد و مرا بخواند و از من درخواست كند، مؤمن به كافر بنگرد و به خاطر آن كه هدايتش كردم، مرا سپاس گزارد. پس براى اين آنها را آفريدم تا ايشان را در خوشى و ناخوشى، و در عافيت و بلا، و در آنچه به آنان عطا كرده ام، و در آنچه از ايشان دريغ داشته ام، بيازمايم. منم خداوند فرمان رواى توانا، و من حق (/ قدرت) دارم كه همه آنچه را مقدّر ساخته ام، طبق تدبيرم روان سازم، و حق دارم از اينها، آنچه را كه بخواهم، به آنچه بخواهم تغيير دهم و آنچه را پس افكنده ام، پيش اندازم و آنچه را مقدّم داشته ام، مؤخّر دارم. منم خدايى كه هر چه اراده كنم، انجام دهم. از آنچه انجام دهم، بازخواست نمى شوم، ولى آفريدگان خويش را از آنچه انجام دهند، بازخواست مى نمايم.