نماز امام علىّ بن حسين عليهما السلام

امام صادق عليه السلام:در پوشش و فقه شباهت هيچيك از فرزندان و خانواده اميرالمؤمنين عليه السلامبه ايشان، بيشتر از على بن الحسين عليهماالسلامنبود. ابوجعفر (فرزند على بن الحسين عليهماالسلام) بر او وارد شد و با ايشان روبرو گشت كه به مرتبه اى از عبادت رسيده بود كه هيچكس بدان دست نيافته بود. او را ديد كه رنگش از شب زنده دارى، زرد گشته، چشمش از گريه، آب مرواريد آورده، پيشانى و بينى اش از سجده، زخم و شكاف برداشته و ساقها و كف پاهايش از ايستادن در نماز ورم كردهاند. پس ابوجعفر عليه السلامگفت: هنگامى كه او را اينگونه ديدم، نتوانستم از گريه خوددارى كنم و دلم به رحم آمد و گريستم و او نيز به فكر فرو رفته بود. پس از اندكى كه از ورودم سپرى شد، متوجه من شد و گفت: اى پسركم، برخى از آن برگه ها را كه عبادت

ابن شهر آشوبـ در وصيف نماز امام سجاد عليه السلام ـ: به نماز ايستاده بود كه پسر خردسالش محمّد به بالاى چاه عميق خانه اش در مدينه آمد و در آن افتاد. پس مادرش او را ديد. فرياد برآورد و به سوى چاه دويد. خود را در كنار چاه مى زد و كمك مى خواست و مى گفت: اى پسر پيامبر خدا، فرزندت محمّد غرق شد. ولى ايشان از نمازش منصرف نمى شد، حال آن كه صداى دست و پا زدن پسرش را در ته چاه مى شنيد. پس اين كار بر مادر گران آمد و از غم فرزند گفت: اى خاندان پيامبر خدا، چقدر سنگدل هستيد! پس امام به نماز توجه داشت و جز با اتمام و تكميل آن بيرون نيامد. سپس به مادر فرزند رو آورد و بر كناره چاه نشست و دستش را تا ته چاه برد، حال آنكه جز با ريسمانى دراز به آن نمى رسيد. پس پسرش محمّد را بيرون آورد در حالى كه او را در دست