ورود به بهشت
9 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مِفتاحُ الجَنَّةِ الصَّلاةُ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كليد بهشت، نماز است.
۱.سنن الترمذي: 1 / 10 / 4، مسند ابن حنبل: 5 / 103 / 14668، شُعب الإيمان: 3 / 4 / 2711 و 2712 كلّها عن جابر بن عبداللّه؛ عوالي اللآلي: 1 / 322 / 56.
عنه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: إنَّ لِعَبدي عَلَيَّ عَهدًا إن أقامَ الصَّلاةَ لِوَقتِها أن لا اُعَذِّبَهُ
وأن اُدخِلَهُ الجَنَّةَ بِغَيرِ حِسابٍ ۱.
خداى عز و جل فرمود: براى بنده ام تعهد كرده ام، اگر نماز را در وقتش برپا دارد، كيفرش ندهم و او را بى محاسبه وارد بهشت گردانم.
۱.كنزالعمّال: 7 / 312 / 19036 نقلاً عن الحاكم في تاريخه عن عائشة.
الإمام الصادق عليه السلام:مَن قَبِلَ اللّهُ مِنهُ صَلاةً واحِدَةً لَم يُعَذِّبهُ، ومَن قَبِلَ مِنهُ حَسَنَةً لَم يُعَذِّبهُ ۱.
امام صادق عليه السلام:خداوند از هر كس يك نماز را بپذيرد، عذابش نمى كند، از هر كس يك كار نيك بپذيرد، كيفرش نمى دهد.
۱.الكافي: 3 / 266 / 11، التهذيب: 2 / 238 / 943 كلاهما عن حفص بن البختري، الفقيه: 1 / 211 / 641.
عنه عليه السلام:يُؤتى بِالشَّيخِ يَومَ القيامَةِ فَيُدفَعُ إلَيهِ كِتابُهُ ظاهِرَةً مِمّا يَلِي النّاسَ لا يُرى إلاّ مَساوي، فَيَطولُ ذلِكَ عَلَيهِ، فَيَقولُ: يا رَبِّ، أتَأمُرُني إلَى النّارِ؟ فَيَقولُ الجَبّارُ جَلَّ جَلالُهُ: يا شَيخُ إنّي أستَحيي أن اُعَذِّبَكَ وقَد كُنتَ تُصَلّي لي في دارِ الدّنيا، اذهَبوا بِعَبدي إلَى الجَنَّةِ ۱.
روز قيامت، پيرمرد را مى آورند و نامه عملش را آشكارا و پيش روى مردم به او مى دهند در حالى كه جز بدى در آن نمى بيند، پس بر او گران مى آيد و مى گويد: اى پروردگار من، آيا فرمان مى دهى مرا به دوزخ برند؟ پس خداى بزرگ ـ جلّ جلاله ـ مى گويد: اى پير، من شرم مى كنم تو را كيفر دهم و حال آنكه تو در دنيا براى من نماز مىگزاردى. بنده ام را به بهشت ببريد.
۱.الخصال: 546 / 26 عن خالد القلانسيّ، مشكاة الأنوار: 170.
مُحَمَّدُ بنُ عِمرانَ عَنِ الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلام:يُؤتى بِعَبدٍ يَومَ القيامَةِ لَيسَت لَهُ حَسَنَةٌ، فَيُقالُ لَهُ: اُذكُر أو تَذَكَّر، هَل لَكَ مِن حَسَنَةٍ؟ قالَ: فَيَتَذَكَّرُ، فَيَقولُ: يا رَبِّ، ما لي مِن حَسَنَةٍ إلاّ أنَّ فُلانًا عَبدَكَ المُؤمِنَ مَرَّ بي فَطَلَبتُ مِنهُ ماءً فَأَعطاني ماءً فَتَوَضَّأتُ بِهِ وصَلَّيتُ لَكَ، قالَ: فَيَقولُ الرَّبُّ تَبارَكَ وتَعالى: قَد غَفَرتُ لَكَ، أدخِلوا عَبديَ الجَنَّةَ ۱.
محمّد بن عمران از امام صادق عليه السلام:بندهاى را روز قيامت مى آورند كه هيچ كار نيكى ندارد. پس به او گفته شود: ياد كن يا به ياد آر، آيا كار نيكى دارى؟ پس به ياد مى آورد و مى گويد: اى پروردگار من، كار نيكى نكرده ام جز اينكه فلان بنده با ايمانت بر من گذشت، از او آب خواستم و او به من داد. پس با آن وضو گرفتم و براى تو نماز گزاردم. (امام صادق) فرمود: پس پروردگار تبارك و تعالى مى فرمايد: همانا تو را آمرزيدم، بنده ام را وارد بهشت كنيد.
۱.الخصال: 24 / 86.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ما مِن عَبدٍ اهتَمَّ بِمَواقيتِ الصَّلاةِ ومَواضِعِ الشَّمسِ إلاّ ضُمِنَت لَهُ الرَّوحُ عِندَ المَوتِ وانقِطاعُ الهُمومِ والأَحزانِ والنَّجاةُ مِنَ النّار ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى به وقتهاى نماز و جايگاههاى خورشيد، اهتمام نمى ورزد، جز اينكه براى او راحتى هنگام مرگ قطع پريشانى ها و اندوهها ونجات از آتش را ضمانت مى كنم.
۱.أمالي المفيد: 136 / 5 عن سويد بن غفلة عن الإمام عليّ عليه السلام.
عنه صلى الله عليه و آله:الصَّلاةُ مِن شَرائع الدّينِ، وفيها مَرضاةُ الرَّبِّ عز و جل، وهيَ مِنهاجُ الأَنبياءِ، ولِلمُصَلّي حُبُّ المَلائِكَةِ، وهُدًى وإيمانٌ، ونورُ المَعرِفَةِ، وبَرَكَةٌ فِي الرِّزقِ، وراحَةٌ لِلبَدَنِ، وكَراهَةٌ لِلشَّيطانِ، وسِلاحٌ عَلَى الكافِرِ، وإجابَةٌ لِلدُّعاءِ، وقَبولٌ لِلأَعمالِ، وزادٌ لِلمُؤمِنِ مِنَ الدُّنيا إلَى الآخِرَةِ، وشَفيعٌ بَينَهُ وبَينَ مَلَكِ المَوتِ، واُنسٌ في قَبرِهِ، وفِراشٌ تَحتَ جَنبِهِ، وجَوابٌ لِمُنكَرٍ ونَكيرٍ، وتَكونُ صَلاةُ العَبدِ عِندَ المَحشَرِ تاجًا عَلى رَأسِهِ، ونورًا عَلى وَجهِهِ، ولِباسًا عَلى بَدَنِهِ، وسِترًا بَينَهُ وبَينَ النّار، وحُجَّةً بَينَهُ وبَينَ الرَّبِّ جَلَّ جَلالُهُ، ونَجاةً لِبَدَنِهِ مِنَ النّار، وجَوازًا عَلَى
نماز از آيينهاى دين است، در آن خشنودى پروردگار عز و جلاست، راه روشن پيامبر است و نمازگزار محبت فرشتگان را با خود دارد. هدايت وايمان، نور معرفت، بركت در روزى، آسايش تن، ناپسندى براى شيطان، سلاحى برابر كافر، پذيرش دعا، قبولى اعمال، توشه مؤمن از دنيا به سوى آخرت، شفيع ميان او و فرشته مرگ، انس او در گورش، فرش زيرش و پاسخ منكر و نكير است. ونماز بنده هنگام محشر، تاجى بر سر اوست و نورى بر چهره اش، پوشش كالبدش، پرده اى ميان او و آتش، حجّتى ميان او و پروردگار بزرگ و با شكوهش، نجات تنش از آتش، برگه عبور از صراط، كليدى براى بهشت، مهريه حورالعين و بهاى بهشت است. بنده با نماز در فراز مى آيد، زيرا نماز تسبيح و تهليل (لا اله الا اللّه گفتن و گواهى به يكتايى خدا) و سپاس و بزرگداشت و مدح و تنزيه و سخن گفتن
۱.الخصال: 522 / 11 عن ضمرة بن حبيب.
عنه صلى الله عليه و آله:الصَّلاةُ عَمودُ الدّينِ، وفيها عَشرُ خِصالٍ: زَينُ الوَجهِ، ونورُ القَلبِ، وراحَةُ البَدَنِ، واُنسُ القُبورِ، ومُنزِلُ الرَّحمَةِ، ومِصباحُ السَّماء، وثِقلُ الميزانِ، ومَرضاةُ الرَّبِّ، وثَمَنُ الجَنَّةِ، وحِجابٌ مِنَ النّارِ، ومَن أقامَها فَقَد أقامَ الدّينَ، ومَن تَرَكَها فَقَد هَدَمَ الدّينَ ۱.
نماز ستون دين و در آن ده ويژگى است: زينت چهره، نور دل، آسايش تن، انس گورها، فروآورنده رحمت، چراغ آسمان، سنگينى ميزان، خشنودى پروردگار، بهاى بهشت و پرده اى از آتش است. هر كس آن را بر پا كند، دين را بر پا داشته و هر كس آن را رها كند، دين را نابود كرده است.
۱.الاثنا عشريّة: 327.
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ للّهِِ تَبارَكَ وتَعالى مَلَكًا يُسَمّى سَخائيلَ يَأخُذُ البَرَواتِ لِلمُصَلّينَ عِندَ كُلِّ صَلاةٍ مِن رَبِّ العالَمينَ جَلَّ جَلالُهُ، فَإِذا أصبَحَ المُؤمِنونَ وقاموا وتَوَضَّؤوا وصَلَّوا صَلاةَ الفَجرِ أخَذَ مِنَ اللّهِ عز و جل بَراءَةً لَهُم مَكتوبٌ فيها: أنَا اللّهُ الباقي، عِبادي وإمائي في حِرزي جَعَلتُكُم، وفي حِفظي وتَحتَ كَنَفي صَيَّرتُكُم، وعِزَّتي لا خَذَلتُكُم وأنتُم مَغفورٌ لَكُم ذُنوبُكُم إلَى الظُّهرِ.
فَإِذا كانَ وَقتُ الظُّهرِ فَقاموا وتَوَضَّؤوا وصَلَّوا أخَذَ لَهُم مِنَ اللّهِ عز و جلالبَراءَةَ الثّانيَةَ مَكتوبٌ فيها: أنَا اللّهُ القادِرُ، عبادي وإمائي بَدَّلتُ سَيِّئاتِكُم حَسَناتٍ، وغَفَرتُ لَكُمُ السَّيِّئاتِ، وأحلَلتُكُم بِرِضائي
خداوند فرشته اى به نام سخائيل دارد كه براى نمازگزاران هنگام هر نماز براتهايى از پروردگار بزرگ جهانيان مى گيرد. پس هنگامى كه مؤمنان صبح بر مى خيزند و وضو مى گيرند و نماز صبح را مى خوانند، براتى را براى آنان از خداى عز و جل مى گيرد كه در آن نوشته شده است: من خداى جاويدم. بندگان من، شما را در پناه خود قرار دادم و در سايه حمايت و نگاهبانى خودم در آوردم. به عزّتم سوگند، شما را فرو نمى گذارم و گناهانتان تا ظهر آمرزيده شده است. پس هنگام ظهر كه بر مى خيزند و وضو مى گيرند و نماز مى خوانند، براى آنان برات دوّم را از خداى عز و جل مى گيرد كه در آن نوشته شده است: من خداى توانايم. بندگان من، بديهايتان را به نيكى تبديل كردم و گناهان كوچكتان را آمرزيدم و به سبب خشنوديم از شما، در منزلگه شكوه جايتان دادم.
۱.أمالي الصدوق: 64 / 2، فلاح السائل: 189 كلاهما عن ابن عبّاس.