حدیث دربارهتشويق به خُشنودى به قضا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مِن سَعادَةِ ابنِ آدَمَ رِضاهُ بِما قَضَى اللّهُ لَهُ، ومِن شَقاوَةِ ابنِ آدَمَ تَركُهُ استِخارَةَ اللّهِ، ومِن شَقاوَةِ ابنِ آدَمَ سَخَطُهُ بِما قَضَى اللّهُ لَهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نيك بختى فرزند آدم، خشنودى اوست به آنچه خداوند براى او حكم نموده است، و از تيره بختى فرزند آدم، ترك طلب خير از خداوند است و [نيز]از تيره بختى فرزند آدم، ناخشنودى اش از حكم خداوند درباره اوست.

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 455 ح 2151 عن سعد، كنز العمّال: ج 7 ص 814 ح 21533.

کلیدواژه‌ها خشنودی به قضا و قدر تشویق به خشنودی به قضا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از خوش بختى فرزند آدم، خشنودى اوست به آنچه خداوند برايش قسمت نموده است.

معانى الأخبارـ به نقل از احمد بن ابى عبد اللّه، از پدرش، در حديثى كه آن را به معصوم رسانده است ـ: جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مرا با هديه اى پيش تو فرستاده كه آن را پيش از تو به كسى عطا ننموده است. پيامبر خدا فرمود: گفتم: آن چيست؟ گفت: شكيبايى و بهتر از آن. گفتم: آن (بهتر از شكيبايى) چيست؟ گفت: خُشنودى [به قضا].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:داوود عليه السلام با پروردگارش مناجات كرد و گفت: بار الها! هر پادشاهى، خزانه اى دارد. خزانه تو كجاست؟ خداوند عز و جل فرمود: «خزانه اى دارم كه بزرگ تر از عرش، گسترده تر از كرسى، خوش بوتر از بهشت، و آراسته تر از ملكوت است. و چهار دروازه دارد: دانش و بردبارى و شكيبايى و خشنودى [به قضا]. بدان كه آن [خزانه]، قلب است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ايمان، ده جزء دارد: شناخت و فرمانبرى، دانش و عمل، پارسايى و تلاش، شكيبايى و يقين، و خشنودى [به قضا] و تسليم. صاحب ايمان، هر كدام از اينها را نداشته باشد، ساختار ايمانش به هم مى ريزد.

شعب الإيمانـ به نقل از عبادة بن صلت ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! كدام عمل، بهتر است؟ فرمود: «شكيبايى و بزرگ منشى». گفت: بهتر از آن را مى خواهم. فرمود: «خدا را در چيزى از قضايش، متّهم نكن».

امام على عليه السلام:هميشه به آنچه قَدَر پيش مى آورد، خشنود باش.

امام على عليه السلام:از بهترين ايمان، خشنودى به چيزى است كه قَدَر پيش مى آورد.

امام على عليه السلام:ايمان، چهار ركن دارد: خشنودى به قضاى خدا، توكّل بر خدا، واگذارى كار به خدا، و تسليم شدن در برابر امر خدا.