پرهيزاندن از شكنجه

امام على عليه ‏السلام: آن‏كه به شخصى از روى ستم تازيانه‏اى زند، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ او را به تازيانه آتشين خواهد زد.

امام على عليه ‏السلام: دشمن‏ترينِ بنده نزد خداوند عز و جل، كسى است كه پشتِ مسلمانى را به ناحقْ برهنه كند، و كسى را كه او را نزده است، به ناحق كتك زند، و كسى را كه قصد كشتن او را نداشته است، بكشد.

امام على عليه ‏السلام ـ از نـامه‏اش بـه مأموران خـراج (ماليات) ـ: اگر براى ستم و بيداد كه از آن نهى شده، كيفرى كه از آن ترسند، نبود، پاداشى كه در پرهيز از ستم است، عذرى براى رها كردن [خواسته او]نمى‏گذارْد. پس رحم كنيد تا به شما رحم شود، بندگان خدا را شكنجه نكنيد و بيش از توانشان بر آنان تكليف مكنيد.

امام على عليه ‏السلام: اى مردم! شما را به حق فرا خواندم، از من رو گردانديد، و با تازيانه شما را زدم، خسته‏ام كرديد. بدانيد كه پس از من زمامدارانى بر شما حكم رانند كه از شما بدين كار، خشنود نشوند، مگر آن كه با تازيانه و آهن، شما را شكنجه كنند؛ و امّا من، شما را با تازيانه و آهن شكنجه نمى‏كنم؛ چرا كه هركس مردم را در دنيا شكنجه كند، خداوند او را در آخرت، شكنجه خواهد كرد.

مسند زيد ـ به نقل از زيد بن على، از پدرش، از جدّش درباره امام على عليه ‏السلام ـ: به درستى كه او (على عليه ‏السلام) به عمر درباره زنِ حامله‏اى كه اعتراف به زنا كرده بود و عمر دستور داده بود سنگسار شود، گفت: «شايد بر سرش فرياد كشيده‏اى يا او را ترسانده‏اى؟». گفت: چنين بود. فرمود: «آيا از پيامبر خدا نشنيدى كه مى‏فرمود: "بر اعتراف كننده، پس از شكنجه حدّى نيست؟ به درستى كه آن كه را دربند كشى يا زندان كنى، يا تهديد كنى، اقرارش [ارزش] ندارد"». عمر، زن را آزاد كرد. سپس گفت: زنان، ناتوان‏اند كه فرزندى مانند على بن ابى طالب بزايند. اگر على نبود، هر آينه عمر هلاك مى‏شد.

امام على عليه ‏السلام ـ از سخنرانى‏اش در آغاز خلافت ـ: خدا حرامى را حرام كرده كه ناشناخته نيست، و حلالى را حلال كرده كه از عيبْ خالى است، و حرمت مسلمان را بر ديگر حرمت‏ها برترى داده است، و حقوق مسلمانان را با اخلاص و يگانه‏پرستى پيوند داده است. پس مسلمان، كسى است كه مسلمانان، از دست و زبان او آزارى نبينند، جز آن كه براى حق باشد؛ و آزار مسلمانان روا نيست، مگر آن‏جا كه واجب شود.