پرهيزاندن از دشنام
2 حدیث
وقعة صفّين عن عبد اللّه بن شريك: خَرَجَ حُجرُ بنُ عَدِيٍّ وعَمرُو بنُ الحَمِقِ يُظهِرانِ البَراءَةَ وَاللَّعنَ مِن أهلِ الشّامِ، فَأَرسَلَ إلَيهِما عَلِيٌّ عليه السلام: أن كُفّا عَمّا يَبلُغُني عَنكُما.
فَأَتَياهُ فَقالا: يا أميرَ المُؤمِنينَ، أ لَسنا مُحِقّينَ؟
قالَ: بَلى.
قالا: أ وَلَيسوا مُبطِلينَ؟
قالَ: بَلى.
قالا: فَلِمَ مَنَعتَنا مِن شَتمِهِم؟
قالَ: كَرِهتُ لَكُم أن تَكونوا لَعّانينَ شَتّامينَ، تَشتِمونَ وتَتَبَرَّؤونَ، ولكِن لَو وَصَفتُم مَساوِئَ أعمالِهِم فَقُلتُم: مِن سيرَتِهِم كَذا وكَذا، ومِن عَمَلِهِم كَذا وكَذا، كانَ أصوَبَ فِي القَولِ، وأبلَغَ في العُذرِ. ولَو قُلتُم مَكانَ لَعنِكُم إيّاهُم وبَراءَتِكُم مِنهُمُ: اللّهُمَّ احقِن دِماءَنا ودِماءَهُم، وأصلِح ذاتَ بَينِنا
وقعة صفين ـ به نقل از عبد اللّه بن شريك ـ: حجربن عدى و عمرو بن حمق بيرون شدند، در حالى كه برائت و لعن بر شاميان را آشكار مىكردند. على عليه السلام به آنان پيغام داد كه از آنچه به من خبر رسيده، خوددارى كنيد.
آن دو نزد على عليه السلام آمدند و گفتند: اى اميرمؤمنان! مگر ما برحق نيستيم؟
فرمود: «چرا».
گفتند: مگر آنان بر باطل نيستند؟
فرمود: «چرا».
گفتند: پس چرا ما را از دشنام دادن آنان، باز داشتى؟
فرمود: «دوست نداشتم شما جزو لعنكنندهها و دشنامدهندهها باشيد كه دشنام بدهيد و برائت بجوييد؛ امّا اگر بدىهاى رفتارى آنان را بازگو مىكرديد ومىگفتيد: "روش آنان چنين است و رفتارشان چنان است"، به سخن حق، نزديكتر بود و در عذرآورى، رساتر؛ و اگر به جاى لعن آنان و برائت جُستن از آنها مىگفتيد:
۱.. وقعة صفّين: ص 103، بحار الأنوار: ج 32 ص 399 ح 369 ـ 373 وراجع: نهج البلاغة: الخطبة 206 والأخبار الطوال: ص 165.
امام على عليه السلام: از دشمنت عيبجويى مكن، گرچه او از تو عيبجويى كند.