ايمان

امام على عليه السلام ـدر توصيف جانشينان خدا در زمين ـ: علم، آنان را به حقيقتِ بصيرتْ كشانده است و با روح يقين، در آميخته اند و آنچه را نازپروردگان، دشوار ديده اند، آنان، آسان يافته اند، و با آنچه نادانان از آن رَميده اند، اُنس گرفته اند، و در اين دنيا، با بدن هايى زندگى مى كنند كه روح آنها به جايگاه بَرين، تعلّق دارد. اينان، جانشينان خدا در زمينِ او هستند و دعوتگران او به سوى دينش. وَه، وَه كه چه شوقى است مرا به ديدن ايشان!

امام على عليه السلام:همانا دنيا، واپسين ديدرسِ انسان كور [دل] است و در فرا سوى آن، چيزى نمى بيند. امّا شخص بابصيرت، نگاهش از دنيا فراتر مى رود و مى داند كه سرا [ى حقيقى]، در وراى اين دنياست. پس شخص بابصيرت، از دنيا دل و ديده بر مى گيرد و كور [دل]، به آن مى نگرد، بابصيرت، از آن توشه بر مى گيرد و كور [دل]، براى آن، توشه فراهم مى آورَد.

امام صادق عليه السلام:خداوند، مؤمن را از [فشارها و] تكان هاى دنيا، در امان ندانسته است؛ بلكه او را از كور [دلـ]ـى در دنيا و شقاوت در آخرت، امان بخشيده است.