مبتلا شدن به بلاى بزرگ

رسول خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، او را به بلايى بزرگ مبتلا مى كند. پس اگر آن بنده راضى گشت، بهره اش نزد خداوند، رضايت است و اگر ناخشنود گشت، بهره اش نزد خداوند، ناخشنودى است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، بلا را به او مى پيوندد؛ زيرا خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، مى خواهد او را خالص سازد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ، بنده اى را دوست بدارد، بلا را سخت را بر سر او سرازير مى كند و آن را سخت بر او مى بارانَد. پس چون بنده دعا كند، جبرئيل گويد: «پروردگارا! حاجتش را برآورم؟». امّا خداوند متعال مى گويد: «او را رها كن كه من دوست دارم صدايش را بشنوم» و چون دعا كند، خداوند ـ عزّ وجلّ ـ گويد: «بنده ام، لبّيك! به عزّتم سوگند كه هرچه از من بخواهى، به تو عطا كنم و هرچه را دعا كنى، اجابت نمايم [بدين معنا كه] يا آن را زود برايت برآورم و يا بهتر از آن را برايت ذخيره كنم».

امام صادق عليه السلام:پاداش بزرگ، همراه بلاى بزرگ است و خداوند، مردمى را دوست نمى دارد، مگر آن كه مبتلايشان مى كند.