شناخت خدا

امام على عليه السلام ـ در وصف ملائكه ـ:آن گاه خداوند سبحان، براى جاى دادن در آسمان هايش و آباد كردنِ برترين آسمان، از ملكوت اعلا، آفريدگانى نوپديد از ملائكه اش بيافريد. اشتغال به عبادتش، آنان را از هر چيز ديگر بازداشته است و حقايق ايمان، آنان را به معرفت پروردگارشان پيوند داده است و يقين به او، آنان را از ديگران بريده و شيفته او ساخته است و خواسته هايشان از آنچه نزد اوست، به آنچه نزد ديگرى است، درنمى گذرد. آنان، شيرينى معرفتش را چشيده و از جام لبريز محبّتش نوشيده اند.

امام على عليه السلام:شوق، خوى صاحبان يقين است.

امام على عليه السلام ـ در دعايش ـ:اى غايت آرزوى عارفان! اى فريادرس كمك خواهان و اى محبوب دل هاى صادقان!

امام سجّاد عليه السلام ـ در نيايشش ـ:اى آن كه عارفان را با رازگويى طولانى اش، مأنوس ساخت و بر خائفان، لباس دوستى خود پوشاند!

امام صادق عليه السلام:اگر مردم از فضيلت شناختِ خداوند ـ عزّ وجلّ ـ باخبر مى شدند، به نعمت ها و خوشى هاى زندگى دنيوى كه خداوند، دشمنان را از آن برخوردار ساخته است، چشم نمى دوختند و دنيايشان از آنچه با گام هايشان بر آن پاى مى نهند نيز كمتر مى شد و با نعمت معرفت خدا عزَّ و جلَّ متنعّم مى شدند و از آن، لذّت مى بردند؛ لذّت بردن كسى كه همواره در باغ هاى بهشت، در كنار اولياى خداست! در حقيقتْ شناخت خدا، مونسى در برابر هر بى كسى، همدمى در برابر هر تنهايى، نورى در برابر هر تاريكى، نيرويى در برابر هر ناتوانى، و درمان براى هر بيمارى است!