دعاهاى مشترك
3 حدیث
امام صادق عليه السلام:در دهه آخر ماه رمضان، هر شب چنين مى گويى:
«به شُكوه ذات كريم تو پناه مى برم كه ماه رمضان بر من بگذرد، يا سپيده امشب بدمد و مرا نزد تو، گناه يا خطايى باشد كه بر آن، عذابم كنى». ۳
۱.في المقنعة: «تعذّبني به يوم ألقاك»، وفي الإقبال: «بقي لك عندي تبعة أو ذنب تعذّبني عليه يوم ألقاك».
۲.الكافي: 4/160/1 عن ابن أبي عمير عن بعض أصحابنا، كتاب من لا يحضره الفقيه: 2/161/2032، الإقبال: 1 / 365 كلاهما عن ابن أبي عمير، المقنعة: 189 وفيه «يستحبّ أن يقال في كلّ ليلة من العشر الأواخر»، بحار الأنوار: 98 / 156 / 4.
۳.در نقل المقنعة (ص 189) چنين آمده است: «در روز ديدار تو بر آن عذابم كنى».
المصباح: اُدعُ في كُلِّ لَيلَةٍ مِنَ العَشرِ الأَخيرِ بِما رُوِيَ عَنِ الصّادِقِ عليه السلامأ نَّهُ كانَ يَقولُ بَعدَ الفَرائِضِ وَالنَّوافِلِ:
اللّهُمَّ أدِّ عَنّا حَقَّ ما مَضى مِن شَهرِ رَمَضانَ وَاغفِر لَنا تَقصيرَنا فيهِ، وتَسَلَّمهُ مِنّا مَقبولاً، ولا تُؤاخِذنا بِإِسرافِنا عَلى أنفُسِنا، وَاجعَلنا مِنَ المَرحومينَ ولا تَجعَلنا مِنَ المَحرومينَ. ۱
المصباح:در هر شب از دهه آخر، بخوان آنچه را از امام صادق عليه السلامروايت شده كه آن امام، پس از نمازهاى واجب و مستحب مى گفت:
«خداوندا! حقّ آنچه را از ماه رمضان گذشته است، از سوى ما ادا كن و كوتاهىِ ما را در آن بيامرز و آن را قبول شده از ما تحويل بگير و ما را به سبب اسرافمان بر خويشتن، كيفر مكن و ما را از رحمت يافتگان، قرار بده و ما را از محروم شدگان قرار مده!».
۱.المصباح للكفعمي: 773 أورده في الحاشية.
الإقبال:عَن مُرازِمٍ عَن أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام أ نَّهُ كانَ يَقولُ في كُلِّ لَيلَةٍ مِنَ العَشرِ الأَواخِرِ:
اللّهُمَّ إنَّكَ قُلتَ في كِتابِكَ المُنزَلِ: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَ بَيِّنَـتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ» ۱، فَعَظَّمتَ حُرمَةَ شَهرِ رَمَضانَ بِما أنزَلتَ فيهِ مِنَ القُرآنِ، وخَصَصتَهُ بِلَيلَةِ القَدرِ، وجَعَلتَها خَيراً مِن ألفِ شَهرٍ.
اللّهُمَّ وهذِهِ أيّامُ شَهرِ رَمَضانَ قَدِ انقَضَت ولَياليهِ قَد تَصَرَّمَت، وقَد صِرتُ يا إلهي مِنهُ إلى ما أنتَ أعلَمُ بِهِ مِنّي، وأحصى لِعَدَدِهِ مِنَ الخَلقِ أجمَعينَ.
فَأَسأَلُكَ بِما سَأَلَكَ بِهِ مَلائِكَتُكَ المُقَرَّبونَ، وأنبِياؤُكَ المُرسَلونَ، وعِبادُكَ الصّالِحونَ،
الإقبال ـ به نقل از مُرازِم ـ:امام صادق عليه السلام در هر شب از دهه آخر مى گفت:
«خداوندا! در كتاب نازل شده ات فرموده اى: «ماه رمضان، كه در آن قرآن نازل شده است، براى هدايت مردم و نشانه هايى از هدايت و فرقان» . پس، با قرآن كه در ماه رمضان نازل كردى، قدر آن را بزرگ داشته اى و آن را با شب قدر، ويژه ساخته اى و آن را از هزار ماه، بهتر قرار داده اى.
خداوندا! اين روزها، روزهاى ماه رمضان است كه گذشته است، و شب هاى آن است كه سپرى شده است، و بهره من از آن، همان شده است كه تو به آن، داناتر از من و شمارشگرتر به شمار آن از همگانى.
پس، تو را مى خوانم، به آنچه فرشتگان مقرّب و پيامبرانِ فرستاده و بندگان شايسته ات تو را به آن خوانده اند، كه بر محمّد و خاندان محمّد درود بفرستى و مرا از آتشْ برهانى و