حدیث دربارهخواندن دعاى روايت شده پيش از افطار

عنه عليه السلام:كانَ عَلِيٌّ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِ إذا أفطَرَ جَثا عَلى رُكبَتَيهِ، حَتّى يوضَعَ الخِوانُ ۱ ويَقَولُ: اللّهُمَّ لَكَ صُمنا وعَلى رِزقِكَ أفطَرنا، فَتَقَبَّلهُ مِنّا إنَّكَ أنتَ السَّميعُ العَليمُ. ۲
امام باقر عليه السلام:على عليه السلام، هر گاه افطار مى كرد، دو زانو مى نشست تا سفره بگذارند و مى فرمود: «خداوندا! براى تو روزه گرفتيم و با روزىِ تو افطار كرديم. پس، آن را از ما بپذير! همانا تو شنواى دانايى».
۱.الخِوانُ: ما يؤكَلُ عليه، معرَّب، وفيه ثلاثُ لغاتٍ: كسرُ الخاء؛ وهي الأكثر، وضمُّها، وإخوان (المصباح المنير: 185).
۲.الإقبال: 1 / 246، بحار الأنوار: 98 / 15 / 2.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا به امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «اى ابو الحسن! اين، ماه رمضان است كه آمده است. دعاى خودت را پيش از افطارت قرار بده؛ چرا كه جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: اى محمّد! هر كس در ماه رمضان، پيش از آن كه افطار كند، اين دعا را بخواند، خداوندْ دعايش را مستجاب مى كند، روزه و نمازش را مى پذيرد، ده دعاى او را اجابت مى كند، گناهش را مى آمرزد، اندوهش را مى زدايد، رنجش را برطرف مى كند، حوائجش را بر مى آورد، او را به خواسته اش مى رساند، عملش را با اعمال پيامبران و صدّيقانْ بالا مى برد، و روز قيامت با چهره اى درخشان تر از ماه شب چهاردهم مى آيد. گفتم: آن، كدام دعاست، اى جبرئيل؟ گفت: بگو: خداوندا! اى پروردگار نور بزرگ و اى پروردگار تخت افراشته و اى پروردگار درياى سرشار و اى پروردگار شَفْع شفع، در لغت به معناى جفت و دوگانه و در اصطلاح، نمازى دو ركعتى است كه به عنوان نافله شب خوانده مى شود. بزرگ و اى نور ارجمند و اى پروردگار تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ! تو، معبود آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، معبودى جز تو نيست. تو جبّار آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جبّارى جز تو نيست. تو پادشاه آنانى كه در آسمان ها و زمين اند و در آنها، جز تو پادشاهى نيست. تو را به نام بزرگت و فروغ چهره تابانت و به فرمان روايى ديرينت مى خوانم. اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! تو را به آن نامت مى خوانم كه به سبب آن، هر چيزْ تابان است، و به آن نامت كه به سبب آن، آسمان ها و زمينْ فروزان اند، و به آن نامت كه به سبب آن، اوّلين و آخرين، شايسته شده و مى شوند. اى زنده پيش از هر زنده! اى زنده پس از هر زنده! اى زنده اى كه معبودى جز تو نيست! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و گناهان مرا بيامرز و در كار من آسانى و گشايشى نزديك قرار بده و مرا بر آيين محمّد و خاندان محمّد و بر شيوه و سيره محمّد و خاندان محمّد و بر سنّت محمّد و خاندان محمّد ـ كه بر او و آنان درود باد ـ استوار بدار! عمل مرا در زمره [اعمال] بالا برده شده پذيرفته قرار بده و آن گونه كه به دوستانت و فرمان بردارانت عطا كرده اى، به من هم عطا كن! همانا من به تو ايمان، و بر تو توكّل دارم. به سوى تو باز مى گردم و سرانجامم به سوى توست. همه خير را براى من و خانواده و فرزندم فراهم آر و هر بدى را از من و فرزندم و خانواده ام دور بگردان! تو مهرورز و صاحب نعمتى؛ پديدآورنده آسمان ها و زمينى؛ به هر كه خواهى، خير مى دهى و از هر كه خواهى، آن را برمى گردانى. پس با رحمتت بر من منّت بگذار، اى مهربان ترينِ مهربانان!».