حدیث دربارهآنچه بر خردمند ، واجب است

تحف العقول: قالَ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: أربَعَةٌ تَلزَمُ كُلَّ ذي حِجًى وعَقلٍ مِن اُمَّتي. قيلَ: يا رَسولَ اللّه‏ِ، ما هُنَّ؟ قالَ: اِستِماعُ العِلمِ، وحِفظُهُ، ونَشرُهُ، وَالعَمَلُ بِهِ. ۱

تحف العقول: پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمود: «چهار چيز بر هر هوشيار و خردمندى از امّت من، واجب است». گفته شد: اى پيامبر خدا! آن چهار چيز، كدام‏اند؟ فرمود: «شنيدن دانش، نگهدارى آن، نشر آن و عمل بِدان».

۱.تحف العقول: ص 57، النوادر للراوندي: ص 132 ح 168 عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم‏السلام عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله وفيه «حِجر» بدل «حِجى»، دعائم الإسلام: ج 1 ص 79، بحار الأنوار: ج 77 ص 160 ح 169.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت خرد عوامل بهشتی شدن +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خردمند، آن است كه خداوند را اطاعت كند، گرچه زشتْ‏چهره و داراى موقعيتى پايين باشد.

پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ هنگامى‏كه از ايشان‏در مورد خرد سؤال‏شد ـ : [خرد،]عمل‏به‏طاعت خداست. به راستى كه عمل كنندگان به دستورهاى خداوند، همان خردمندان‏اند.

پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: از خداوند پيروى كن تا خردمند ناميده شوى، و از او نافرمانى مكن كه نادان ناميده مى‏شوى.

امام على عليه‏السلام: خردمند، آن است كه در مسير اطاعت از پروردگار، هوسش را نافرمانى كند.

امام على عليه‏السلام: اگر خداوند سبحان، به طاعت خود ترغيب نمى‏كرد، سزاوار بود كه به اميد دستيابى به رحمت او، اطاعت شود.

امام على عليه‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : بر خردمند است كه به حكمت ـ كه خردش را زنده مى‏دارد ـ بيشتر دل‏بسته باشد تا به غذايى كه جسمش را زنده مى‏دارد.

امام على عليه‏السلام: بندگان خدا! تقوا پيشه كنيد؛ تقواى خردمندى كه انديشه، دلش را مشغول داشته، و ترس، بدنش را ناتوان كرده، و شب‏زنده‏دارى، خواب اندكش را ربوده، و اميد، او را به تشنگىِ (روزه) روزانه وا داشته، و زُهد، شهوت‏هايش را ميرانده، و ياد خدا زبانش را به حركت در آورده است و ترس را براى امان يافتن خود، پيش داشته، و از خيالات، در راه روشن، دورى گزيده و نزديك‏ترين راه رسيدن به مقصد را انتخاب كرده است و دام‏هاى فريب، او را گرفتار نساخته‏اند و امور مشتبه بر او پنهان نگرديده است، [و اين همه] در حالى است كه بر خوشىِ بشارت و آسايش نعمت، در خوش‏ترين خواب و آسوده‏ترين روز، دست يافته است. [چنين شخصى] از گذرگاه دنيا به شايستگى گذر كرده و توشه آخرت را با خوش‏بختى پيش فرستاده، و به خاطر ترس [بر از دست دادن مهلت‏ها]پيش‏دستى كرده و بر فرصت‏ها چنگ انداخته، و به جستجو رغبت نشان داده و به حالت گريز پيش رفته، و در امروز، فردايش را پاييده و پيشاپيش، خود را نگريسته است. [براى او] بهشت به عنوان پاداش و بخشش، و آتش، براى كيفر است، و خداوند، به عنوان انتقام‏گيرنده و يارى رساننده، و قرآن به عنوان حجّت و مدّعى، كافى است.