فیلترها
نتایج جستجو برای «پروردگار ما آمرزنده و سپاسگزار است»: ۱ حدیث
۱.بحار الأنوار: 94/396/3.
۲.قال العلاّمة الطباطبائي رحمه الله: الشاكر و العليم اسمان من أسماء اللّه الحسنى، و الشّكر هو مقابلة من اُحسن إليه إحسان المحسن بإظهاره لسانا أو عملاً، كمن ينعم إليه المنعم بالمال فيجازيه بالثناء الجميل الدالّ على نعمته، أو باستعمال المال فيما يرتضيه و يكشف عن إنعامه، و اللّه سبحانه و إن كان محسنا قديم الإحسان، و منه كل الإحسان، لا يد لأحد عنده حتى يستوجبه الشكر، إلاّ أنّه جلّ ثناؤه عدّ الأعمال الصالحة ـ التي هي في الحقيقة إحسانه إلى عباده ـ إحسانا من العبد إليه، فجازاه بالشكر و الإحسان، و هو إحسان على إحسان، قال تعالى: «هَلْ جَزاءُ الإحْسانِ إلاّ الإحْسانُ». (الرحمن: 60)، و قال تعالى: «إنَّ هذا كانَ لَكُمْ جَزاءً و كانَ سَعْيُكُم مَشكورا». (الدهر: 22)، فإطلاق الشاكر عليه تعالى على حقيقة معنَى الكلمة من غير مجاز (الميزان في تفسير القرآن: 1/386).
۳.علاّمه طباطبايى رحمه الله فرموده است: شاكر و عليم دو اسم از اسمهاى نيكوى خداست. شكر و سپاسگزارى اين است كه كسى در برابر نيكى ديگرى به خود، با زبان يا در عمل، آن را جبران كند، مانند اين كه كسى به ديگرى كمك مالى كند و او به پاداش آن كمك، از وى تعريف و ستايش كند يا آن مال را در جايى كه مورد پسندِ كمك كننده و بيانگرِ كمك و خوبى اوست به مصرف برساند. خداوند سبحان، گر چه احسانش ازلى است و همه احسان و نيكيها از اوست و هيچ كس نسبت به خداوند، خوبى و احسانى نمى كند كه مستوجب سپاسگزارى از جانب خداوند باشد، امّا خداى بزرگ، اعمال صالح و نيك را ـ كه همانها نيز در حقيقت احسان خود او به بندگانش مى باشد ـ احسان و نيكى بنده به خود به شمار آورده و در برابر آن از بندگان سپاسگزارى و به آنان احسان مى كند و اين خود احسانى است علاوه بر احسان [اوّل]. خداوند متعال فرموده است: «آيا پاداش خوبى جز خوبى است؟» و فرموده است: «اين پاداش شماست و از كوشش شما سپاسگزارى شده است». بنا بر اين، اطلاق نام شاكر (سپاسگزار) بر خداوند متعال اطلاق حقيقى است، نه مجازى.