پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فرزندان خود را نفرين نكنيد، مبادا يك وقت به اجابت برسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خودتان نفرين نكنيد، به فرزندانتان نفرين نكنيد، به خدمتكارانتان نفرين نكنيد و به اموال خود، نفرين نكنيد؛ زيرا ممكن است اين نفرين، در لحظه اى باشد كه در آن [از جانب خداوند]دِهِش مى شود و نفرينتان را مستجاب كند.

السنن الكبرىـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شرابخوارى را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند. پيامبر صلى الله عليه و آله به يارانش فرمود كه او را بزنند. يكى با كفش خويش بر او زد، ديگرى با دستش و يكى با جامه اش. سپس، پيامبر خدا فرمود: «برگرديد». آن گاه، دستور داد تا او را سرزنش كنند. اصحاب گفتند: شرم نمى كنى كه با بودن پيامبر خدا، چنين مى كنى؟ سپس، پيامبر صلى الله عليه و آله او را رها كرد. چون رفت، جمعيت به نفرين و دشنام گويىِ وى پرداختند. گوينده اى گفت: بار خدايا! خوارش كن. بار خدايا! لعنتش كن. پيامبر خدا فرمود: «چنين مگوييد؛ بلكه بگوييد: بار خدايا! او را بيامرز. بار خدايا! بر او رحم آور».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه لعنت از دهان لعنت كننده خارج شود، مى نگرد؛ اگر راهى [و وجه استحقاقى]در آن كسى كه به او لعنت فرستاده شده است، نيافت، به سوى كسى كه از او صادر شده است، بر مى گردد [و دامان لعنت كننده را مى گيرد].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فرزندان خود را نفرين نكنيد، مبادا يك وقت به اجابت برسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خودتان نفرين نكنيد، به فرزندانتان نفرين نكنيد، به خدمتكارانتان نفرين نكنيد و به اموال خود، نفرين نكنيد؛ زيرا ممكن است اين نفرين، در لحظه اى باشد كه در آن [از جانب خداوند]دِهِش مى شود و نفرينتان را مستجاب كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مرگِ جوانانتان را درخواست نكنيد، هر چند زيان (شر) داشته باشند؛ چرا كه با وجود آن، از چند حال خارج نيستند: يا توبه مى كنند و خداوند، توبه شان را مى پذيرد، يا آسيب ها آنها را از بين مى بَرَد، يا با دشمنى مى جنگند، يا حريقى را خاموش مى كنند و يا جلوِ سيلابى را مى بندند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من از خداوند درخواست كرده ام كه نفرينِ دوستى را درباره دوستش اجابت نكند.

السنن الكبرىـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شرابخوارى را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند. پيامبر صلى الله عليه و آله به يارانش فرمود كه او را بزنند. يكى با كفش خويش بر او زد، ديگرى با دستش و يكى با جامه اش. سپس، پيامبر خدا فرمود: «برگرديد». آن گاه، دستور داد تا او را سرزنش كنند. اصحاب گفتند: شرم نمى كنى كه با بودن پيامبر خدا، چنين مى كنى؟ سپس، پيامبر صلى الله عليه و آله او را رها كرد. چون رفت، جمعيت به نفرين و دشنام گويىِ وى پرداختند. گوينده اى گفت: بار خدايا! خوارش كن. بار خدايا! لعنتش كن. پيامبر خدا فرمود: «چنين مگوييد؛ بلكه بگوييد: بار خدايا! او را بيامرز. بار خدايا! بر او رحم آور».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه لعنت از دهان لعنت كننده خارج شود، مى نگرد؛ اگر راهى [و وجه استحقاقى]در آن كسى كه به او لعنت فرستاده شده است، نيافت، به سوى كسى كه از او صادر شده است، بر مى گردد [و دامان لعنت كننده را مى گيرد].