مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو هريره ـ:شنيدم كه پيامبر خدا به ثوبان مى فرمايد: «چگونه اى تو ـ اى ثوبان ـ، آن گاه كه امّت ها بر ضدّ شما گرد آيند، آن سان كه شما بر گرد قَدَح غذا گرد مى آييد تا از آن به نوايى برسيد؟». ثوبان گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى پيامبر خدا! آيا از اندك بودن ماست؟ فرمود: «نه. در آن روز، شما پرشماريد؛ امّا در دل هايتان ضعف افكنده مى شود». گفتند: [مقصودتان از] ضعف چيست، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «علاقه مندى شما به دنيا و بيزارى تان از جهاد».

امام على عليه السلام ـ در خطبه اش كه پس از برآشفتن يارانش از كار حكميّت ايراد كرد ـ:اى مردم! كار من با شما پيوسته چنان بود كه من دوست داشتم، تا آن كه جنگ، شما را فرسوده ساخت، و به خدا سوگند كه شمارى از شما را گرفت و شمارى را باقى گذاشت؛ هرچند براى دشمن شما فرساينده تر بود. من تا ديروز، فرمانده بودم و امر و نهى مى كردم؛ ولى امروز [كار به جايى رسيده كه [به من امر و نهى مى شود! شما زنده ماندن را دوست داريد و من نمى توانم شما را به آنچه دوست نداريد، وا دارم.

امام على عليه السلام ـ در فرا خواندن مردم به جنگ با شاميان، پس از يكسره كردن كار خوارج ـ:آه از شما! خسته شدم، از بس كه سرزنشتان كردم! آيا به جاى آخرت، به زندگى دنيا رضايت داده ايد؟! و عزّت را بر ذلّت برگزيده ايد؟! هرگاه شما را به جهاد با دشمنتان فرا خواندم، چشمانتان پيچ و تاب برداشت، آن سان كه گويى در سَكرات مرگْ گرفتار آمده ايد، يا در گيجىِ مستى به سر مى بريد!