امام على عليه السلام:اى مؤمنان! آن كه بيند ستمى مى رانند يا مردم را به منكرى مى خوانند و او به دل خود، آن را بپسندد، سالم مانده و گناه نورزيده؛ آن كه آن را به زبان انكار كرد، مزد يافت و از آن كه به دل انكار كرد، برتر است؛ آن كه با شمشير به انكار برخاست تا كلام خدا بلند، و گفتار ستمگران پست گردد، او كسى است كه راه رستگارى را يافت و بر آن ايستاد و نور يقين در دلش تافت.

امام على عليه السلامـ به مردى كه سخنرانى امام را قطع كرد و پرسيد: از مرده در ميان زندگان براى ما سخن بگو ـ: كسى كه با قلب و زبان و دست با زشتكارى مبارزه كند، همه خصلتهاى نيك را تحصيل نموده است و كسى كه با قلب و زبانش با زشتكارى مبارزه كند، امّا با دست، مبارزه ننمايد، دو خصلت نيك را به دست آورده است و كسى كه با دل با زشتكارى مبارزه كند، اما با زبان و دست به آن كارى نداشته باشد، يكى از خصلتهاى نيك را به دست آورده است و كسى كه مبارزه با زشتكارى را با قلب و با زبان و با دست ترك كند، او مُرده اى است در ميان زندگان!