پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى وارد بهشت شد. ديد كه بر درِ آن، نوشته است: «[ثواب]صدقه، ده برابرِ آن است و [ثواب]قرض دادن، هجده برابر».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:وارد بهشت شدم. ديدم بر در آن، نوشته است: «[ثواب]صدقه، ده برابر است و [ثواب]قرض دادن، هجده برابر». گفتم: اى جبرئيل! چرا صدقه ده برابر و قرض، هجده برابر است؟ گفت: «زيرا صدقه به دست نيازمند و بى نياز مى رسد؛ امّا قرض، جز به دست كسى كه به آن نياز دارد، نمى رسد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى وارد بهشت شد. ديد كه بر درِ آن، نوشته است: «[ثواب] صدقه، ده برابرِ آن است و [ثواب] قرض دادن، هجده برابر».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شبى كه مرا به آسمان بردند، ديدم كه بر درِ بهشت، نوشته است: «[ثواب]صدقه، ده برابرِ آن است و [ثواب]قرض دادن، هجده برابر».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:وارد بهشت شدم. ديدم بر در آن، نوشته است: «[ثواب]صدقه، ده برابر است و [ثواب]قرض دادن، هجده برابر». گفتم: اى جبرئيل! چرا صدقه ده برابر و قرض، هجده برابر است؟ گفت: «زيرا صدقه به دست نيازمند و بى نياز مى رسد؛ امّا قرض، جز به دست كسى كه به آن نياز دارد، نمى رسد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شبى كه به آسمان برده شدم، ديدم كه بر درِ بهشت نوشته است: «[ثواب]صدقه، ده برابر آن است و [ثواب]قرض دادن، هجده برابر». گفتم: اى جبرئيل! از چه رو، قرض دادن برتر از صدقه است؟ گفت: «چون نيازمند، [گاه]دارد و باز، دستِ سؤال دراز مى كند؛ امّا قرض خواه تقاضاى قرض نمى كند، مگر از روى نياز».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[ثواب] صدقه، ده برابر است و [ثواب] قرض دادن، هجده برابر و [ثواب]صله دادن به برادران، بيست برابر و [ثواب] صله دادن به خويشاوند، بيست و چهار برابر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «من، دنيا را ميان بندگانم كالايى براى داد و ستد قرار دادم. پس اگر كسى از دنيا به من قرضى بدهد، به ازاى هر يك از آن قرض دادن ها ده تا هفتصد برابر و هر چند برابر كه بخواهم، به او مى دهم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس به اندوهگينى [كه مالش را از دست داده]، قرض دهد و در پس گرفتن آن مراعات كند، عمل را از نو شروع كرده است (گناهانش پاك شده) و خداوند به اِزاى هر درهم، هزار قِنطار (صد رَطل) از [درهمِ]بهشت به او عطا مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه برادر مسلمانش در قرضى به او نياز پيدا كند و او بتواند قرض بدهد و چنين نكند، خداوند، بوى بهشت را بر او حرام مى گردانَد.