پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن عبّاس ـ: خداوند، پنج چيز به من داد و به على نيز پنج چيز داد: به من جوامع سخن و به على، جوامع دانش داد. من را پيامبر و على را وصى قرار داد. به من كوثر و به على، [چشمه]سلسبيل ۳ داد. به من وحى داد و به على، الهام. مرا به معراج برد و درهاى آسمان براى او گشوده شد و هر آنچه را كه من ديدم، او ديد و هر آنچه را من نگاه كردم، نگاه كرد. [آن گاه فرمود:] اى ابن عبّاس! هر كس مخالف على بود، هرگز پشتيبان او مباش و دوست او مباش. سوگند به آن كه به حق مرا برانگيخت، هيچ كس با او مخالفت نمى كند، جز آن كه خدا نعمت هايى را كه به او داده، تغيير خواهد داد و پيش از آن كه او را وارد دوزخ كند، خلقت [سيمايش] را درهم خواهد ريخت. اى ابن عبّاس! درباره على ترديد مكن؛ چون ترديد در

كنز العمّالـ به نقل از عبد اللّه بن عبّاس ـ: از عمر بن خطّاب شنيدم كه مى گفت: از [ناروا] ياد كردن على دست بكشيد. از پيامبر خدا درباره على، ويژگى هايى شنيدم كه اگر يكى از آنها در آل خطّاب باشد، براى من از آنچه خورشيد بر آن مى تابد، دوست داشتنى تر است. من و ابوبكر و ابوعبيده و جمعى از ياران پيامبر خدا با هم بوديم. به درِ خانه امّ سلمه رسيديم و على نزديك در ايستاده بود. گفتيم: مى خواهيم پيامبر خدا را ببينيم. گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله نزدتان مى آيد. پيامبر خدا بيرون آمد و ما نزد وى رفتيم. به على ابن ابى طالب، تكيه داد و با دست بر شانه او زد و فرمود: «تو احتجاج كننده اى هستى كه احتجاج خواهى كرد. تو اوّلينِ مؤمنان در ايمان آوردنى؛ داناترينِ آنان به ايّام اللّه، با وفاترينِ آنان به پيمان

الفضائل، ابن شاذانـ به نقل از سلمان، مقداد و ابوذر ـ: مردى بر على بن ابى طالب عليه السلام فخر فروشى كرد. پيامبر خدا فرمود: «اى على! بر اهل شرق و غرب و عجم، [به محاسن خود]مباهات كن؛ چون تو بزرگوارترينِ آنانى و پسر عموى پيامبر خدايى، از با كرامت ترين برادر و با كرامت ترين عمو برخوردارى، در دورانديشى و بردبارى، برترينِ آنانى، و در اسلام آوردن، پيشتازترينِ آنان و [نيز]پُردانش ترينشانى، و در مال و شخصيت، بى نيازترينِ آنانى. ۴ تو به كتاب خدا داناترين و به سنّت من، آگاه ترينى. در درگيرى ها پُر دل ترينِ آنان، بخشنده ترينِ آنان، دل كَنده ترينِ آنان از دنيا، استوارترينِ آنان در جهاد، خوش خوترينِ آنان، راستگوترينِ آنان و دوست داشتنى ترينِ آنان نزد خداوند و نزد منى. پس از من، سى سال باقى خواهى ماند و

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! من شهر حكمتم و تو دروازه آنى و به شهر، جز از راه دروازه آن، در نمى آيند. آن كه مى پندارد مرا دوست مى دارد در حالى كه با تو دشمنى مى كند، دروغ مى گويد؛ چون تو از منى و من از توام. گوشت تو از گوشت من و خون تو از خون من است. روح تو از روح من، و نهان تو از نهان من، و آشكار تو از آشكار من است. تو پيشواى امّتم و جانشين من پس از منى. آن كه تو را پيروى كرد، سعادتمند شد و آن كه تو را نافرمانى كرد، بدبخت شد. آن كه تو را دوست داشت، سود برد و آن كه تو را دشمن داشت، زيان ديد. آن كه همراه تو شد، رستگار گشت، و آن كه از تو جدا شد، هلاك گشت. مَثَل تو و مَثَل پيشوايانِ از بين فرزندانت پس از من، همچون كشتى نوح است. آن كه به آن كشتى نشست، رَست، و آن كه از آن بازمانْد، غرق