صحيح البخارىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: من به مردانى از مهاجران، كه از جمله آنان عبد الرحمان بن عوف بود، قرائت [قرآن]مى آموختم. هنگامى كه در اقامتگاهش در مِنا [منتظرش] بودم، او نزد عمر بن خطّاب (در آخرين سفر حجّ وى) بود. او به نزد من بازگشت و گفت: كاش آن مرد را كه امروز به نزد امير مؤمنان [عمر]آمد، مى ديدى! [آن مرد به عمر]گفت: اى امير مؤمنان! آيا خبر دارى كه فلانى مى گويد: اگر عمر بميرد، با فلان كس بيعت مى كنم؛ چرا كه به خدا سوگند، بيعت ابو بكر، جز يك پيشامد ناگهانى نبود؛ ولى [به نيكويى] پايان يافت؟ عمر خشمناك شد و گفت: اگر خدا بخواهد، امشب در ميان مردم مى ايستم و به آنها هشدار مى دهم كه اينان، مى خواهند حكومتشان را غصب كنند. عبد الرحمان مى گويد: من گفتم: اى امير مؤمنان! [اين كار را]مكن؛

تاريخ اليعقوبى:عمر، خلافت را به شورايى شش نفره از اصحاب پيامبر خدا كشاند: على بن ابى طالب عليه السلام، عثمان بن عفّان، عبد الرحمان بن عوف، زبير بن عوّام، طلحة بن عبيد اللّه و سعد بن ابى وقّاص، و گفت: سعيد بن زيد را به جهت خويشى اش با من [از شورا] بيرون كردم. با او درباره [شركت دادن]پسرش عبد اللّه بن عمر صحبت شد. گفت: براى خاندان خطّاب، آنچه از خلافت به دست آورده اند، كافى است. عبد اللّه [حتّى]نمى تواند زنش را طلاق بدهد. او به صُهَيب، فرمان داد كه با مردمْ نماز بگزارد تا آن شش نفر، از ميان خود، به يك تن رضايت دهند و ابو طلحه (زيد بن سهل انصارى) را بر آنان گمارد و گفت: اگر چهار نفر رضايت دادند و دو نفر مخالفت كردند، گردن آن دو نفر را بزن و اگر سه نفر رضايت دادند و سه نفر مخالفت كردند،

تاريخ الطبرىـ به نقل از على بن عمر، از پدرش ـ: پس از بازگشت مصريان، على عليه السلام نزد عثمان آمد و گفت: سخنى بگو كه مردم از تو بشنوند و گواهِ بر آن باشند و خداوند نيز تغيير روش و توبه ات را ببيند؛ زيرا شهرها بر تو شوريده اند و ايمن از آن نيستم كه گروهى ديگر از كوفه بر تو در آيند و تو بگويى: «اى على! به سوى آنان برو» و من نتوانم به سوى آنان بروم و تو را نزد آنان معذور بدارم، و [نيز]گروهى ديگر از بصره بيايند و بگويى: «اى على! به سوى آنان برو» و چون نروم، چنين بپندارى كه با تو قطع رحم كرده و حقّت را سبُك شمرده ام. عثمان، بيرون آمد و همان خطبه [ى مشهور] را خواند كه تغيير رفتار و توبه اش را اعلام مى داشت. او برخاست و پس از حمد و ثنايى شايسته مقام ربوبى و الهى، چنين گفت: امّا بعد، اى مردم!