فیلترها
نتایج جستجو برای «زمین بهشت»: ۸ حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ، عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ اللّهِ بْنِ الصَّلْتِ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ ابْنِ بِنْتِ إِلْيَاسَ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام، قَالَ:سَمِعْتُهُ يَقُولُ: «إِنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ عليهماالسلام لَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ أُغْمِيَ عَلَيْهِ، ثُمَّ فَتَحَ عَيْنَيْهِ، وَ قَرَأَ «إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ» وَ «إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ» وَ قَالَ: «الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِى صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ» ، ثُمَّ قُبِضَ مِنْ سَاعَتِهِ وَ لَمْ يَقُلْ شَيْئاً».
محمد بن احمد، از عمويش عبداللّه بن صلت، از حسن بن على ـ پسر دختر الياس ـ از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«چون هنگام وفات حضرت على بن الحسين عليه السلام رسيد، بى هوش گرديد، پس چشم هاى خويش را گشود و سوره «إذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ» ۱ و سوره «إنّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحا مُبينا» ۲ را خواند، و فرمود: «الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أوْرَثَنا اْلأَرْضَ نَتَبَوَّاُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أجْرُ الْعامِلينَ» ۳، يعنى: «همه ستايش از براى خدايى است كه راست كرد با ما وعده خود را و زمين بهشت (يا زمين) را به ما ميراث داد، در حالى كه جاى مى گيريم از بهشت هر جا كه خواهيم. پس نيكو است مزد كاركنندگان» و در همان ساعت قبض روح
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشتِ فردوس، در مرتفع ترين زمين بهشت ـ كه بهترين و زيباترين جاى بهشت است ـ، قرار دارد.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أَرْضُ الْجنَّةِ بَيْضَاءُ، عَرْصَتُهَا صُخُورُ الْكَافُورِ، وَقَدْ أَحَاطَ بِهِ المِسْكُ مِثْلَ كُسْبَانِ الرَّمْلِ أَنْهَارٌ مُطَّرِدَةٌ، فَيَجْتَمِعُ فيِهَا أَهْلُ الْجَنَّةِ أَدْنَاهُمْ وَآخِرُهُمْ فَيَتَعارَفُونَ، فَيَبْعَثُ اللّهُ رِيحَ الرّحمَةِ فَتَهِيجُ عَلَيْهِمْ رِيحُ المِسْكِ، فَيَرْجِعُ الرَّجُلُ إِلَى زَوْجَتِهِ وَقَدِ ازْدَادَ حُسْنا وَطِيبا، فَتَقُولُ لَهُ: لَقَدْ خَرَجْتَ مِنْ عِنْدي وَأَنَا بِكَ مُعْجِبَةٌ وَأَنَا بِكَ الآنَ أَشَدُّ إعْجَابا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زمين بهشت، سفيد است و عرصه اش، صخره هاى كافور. مُشك، به سان تپّه هاى شن، آن را در ميان گرفته است و جويبارهاى بسيار در آن، روان اند. بهشتيان، از دور و نزديك، در آن جا گِرد هم مى آيند و با يكديگر، آشنا مى شوند. سپس خداوند، بادِ رحمت را مى وزاند و بوى مُشك، در آنان مى پيچد.
آن گاه، مرد در حالى كه بسى زيباتر و خوش بوتر گشته است، به نزد همسر خويش باز مى گردد و همسرش به او مى گويد: از نزد من كه رفتى، برايم خواستنى بودى و اكنون، بسى خواستنى تر شده اى.
۱.الترغيب والترهيب: ج 4 ص 514 ح 34، الدرّ المنثور: ج 1 ص 92 نقلاً عن ابن أبي الدنيا وكلاهما عن أبي هريرة.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، بسترى از مُشك وجود دارد، همانند غلْتگاه سُتوران شما در دنيا.
صحيح مسلمـ به نقل از ابو سعيد ـ: ابن صيّاد، از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره خاك بهشت پرسيد. ايشان فرمود: «خاكى نرم و سفيد و مُشكى ناب است».
امام باقر عليه السلام:زمين بهشت، سنگ هاى مرمرش، نقره است و خاكش، وَرس (اسپَرَك) و زعفران است و خاكروبه اش، مُشك است و سنگ ريزه هايش، دُر و ياقوت اند.
امام باقر عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «ستايش، خدايى را كه وعده اش به ما را تحقّق بخشيد و سرزمين را به ما ميراث داد. در هر جاى بهشت كه بخواهيم، جاى مى گزينيم» ـ: مقصود [از سرزمين]، سرزمين بهشت است.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:أرضُ الجَنّةِ رُخامُها فِضّةٌ، و تُرابُها الوَرْسُ و الزَّعْفَرانُ، و كَنسُها المِسْكُ، و رَضْراضُها الدُّرُّ و الياقُوتُ. ۱
امام باقر عليه السلام:زمين بهشت، مرمرهايش نقره است و خاكش ورْس (گياه سرخ فام) و زعفران و زباله اش مشك، و سنگ ريزه هايش مرواريد و ياقوت.
۱.الاختصاص: 357.